Cantar De Procella

Ένα μωρό.


Απίστευτο ε;


Πρώτη φορά με άκουσα να λέω "θέλω κι εγώ ένα!".


Δεν ξέρω αν είναι αυτά που λένε για βιολογικά ρολόγια και λοιπά, και δεν με πολυνοιάζει.

Συνειδητοποιώ πώς είναι για μένα.

Αγαπάς και αγαπιέσαι.

Μεγαλώνεις, θρέφεσαι και γλυκαίνεις μέσα απ' την αγάπη.

Και κάποια στιγμή, αυτή η γλύκα, αυτή η ασπίδα που νοιώθεις ότι έχεις διαρκώς πάνω και γύρω σου, να σε προστατεύει και να σε θρέφει, μετουσιώνεται. Δεν μπορώ να το βάλω σε λόγια ακριβώς, είναι πρωτόγνωρο και για μένα. Είναι σαν...σαν όλ αυτά τα τρυφερά συναισθήματα, όλη αυτή η γλύκα, να παίρνει σάρκα και οστά.

Μην αρχίσεις τις βιολογίες και τα genetics, ξέρω πώς πάει στην φύση, δεν έχω κάνα ροζ συννεφάκι στο κεφάλι μου.

Προσπαθώ να καταλάβω πώς το νιώθω μέσα μου, πώς είναι για μένα.


Αγαπιέσαι, ανοίγεις, δίνεσαι, θρέφεσαι, μεγαλώνεις με τον ομορφότερο τρόπο, μαθαίνεις με τον ομορφότερο τρόπο...το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο μού φαίνεται το να μετουσιωθεί όλο αυτό σε ένα νεογέννητο πλάσμα.


Η αγάπη, αν κάνει ένα πράγμα, είναι να θρέφει,να δίνει ζωή.

Να δημιουργεί, ζωή.

Χριστέ μου...


Αλλάζω.