Tuesday, September 15, 2009

Ενέσεις.
Τρεις φορές την εβδομάδα.
Για πόσο;
Ξεκινάμε με ένα εξάμηνο και βλέπουμε.
Μετά πάλι μαγνητικές, για σύγκριση.
Οι τωρινές καλύτερες.
Οι ενέσεις για θεραπεία.
Μια θεραπεία που μπορεί να με πιάσει μπορεί και όχι, μπορεί να έχει παρενέργειες μπορεί και όχι,μπορεί να έχει αποτελέσματα μπορεί και όχι.
Απρόβλεπτη αυτή η νόσος βλέπεις.
Εξετάσεις και κόντρα εξετάσεις με το που θα την ξεκινήσω, το συκώτι βλέπεις, ζορίζεται με την θεραπεία αυτή.
Φοβάμαι. Πάρα πολύ.
Το μούδιασμα δεν έχει φύγει. Εννέα μήνες τώρα.
Βγήκα απ' το ιατρείο με το κεφάλι σκυφτό.
Αγόρασα -άλλη μία-τσάντα.
Έφαγα.
Γύρισα σπίτι έχοντας μέγιστη και άμεση ανάγκη ανθρώπινη ζεστασιά.
Η μάνα μου μόνο κριτική είχε να δώσει.
Κλασσικά.
Πήρα τον Α. τηλέφωνο.
Η ανησυχία στην φωνή του, η αγωνία του, το "σ'αγαπώ" του, οι απελπισμένες του προσπάθειες να με κάνει να νιώσω καλύτερα, να μου πει ότι σε μια βδομάδα θά' ναι εδώ, μαζί μου, να με βοηθήσει όπως μπορεί.
Έσπασα.
Φοβάμαι..πάρε με αγκαλιά..μπορείς;

3 comments (+add yours?)
Δύσκολα τα λόγια. Στέλνω ένα χαμόγελο και μια ματιά. Εύχομαι το Καλό.
Κουράγιο.
Τα λόγια τι να σου κάνουν; Όντως μια αγκαλιά χρειάζεσαι, κι αυτές του διαδικτύου είναι άυλες. Κουράγιο...
Αείποτε,σ' ευχαριστώ, χάρηκα που σε είδα εδώ. :)
Λάκη, νά 'σαι καλά. :)
Ορέστη μου, όλα καλά ελπίζω. Δεν την πήρα όχι. Θα τα πούμε κάποια στιγμή λεπτομερώς, έχουν γίνει πολλά.Φιλιά!
Post a Comment