Cantar De Procella

Τί να σου πω και από πού ν' αρχίσω.

Είμ' ερωτευμένη.
Περάσαμε μια βδομάδα όπως δεν την έχω ξαναπεράσει με άνθρωπο. Μια αγκαλιά, αυτό ήμασταν. Δεν θέλαμε να βγούμε έξω, δεν θέλαμε να δούμε κανέναν, δεν θέλαμε να κάνουμε τίποτ' άλλο απ' το νά' μαστε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, συνέχεια. Ακόμα και στις δύσκολες στιγμές, αυτό που έμενε στο τέλος ήταν η τρυφερότητα που έχουμε ο ένας για τον άλλον.

Η αγάπη, τελικά, είναι απλή. Έτσι απλά, αγαπάς.
Η σχέση, βέβαια.. πω παναϊαμ. Δύσκολο. Πολύ.

Αξίζει όσο λίγα πράγματα όμως. Μεγαλώνεις, μαθαίνεις, ωριμάζεις με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο απ' όταν είσαι μόνος σου. Και τώρα διαπιστώνω ότι αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο θέλω να μεγαλώσω.

Όσο για τα της υγείας..και στην Γαλλία τα ίδια μου είπανε, όπως περίμενα. Αυτό που πήρα από το Παρίσι όμως - εκτός από τα ψώνια, το τσάκισα λέμε!- είναι άλλο, κι έχει να κάνει με το γενεόγραμμά μου.

Με ζόρισε πολύ ο θείος, και άδικα, είχα που είχα τα δικά μου. Είδα πολλά, είδα μια Φαίη να κατεβάζει ρολλά και να μην λειτουργεί σε βασικά πράγματα όταν την έπνιγε το περιβάλλον. Την είδα να ανθίζει και να γίνεται ζεστή και δημιουργική όταν υπήρχε έστω και λίγη ζεστασιά. Νά' σαι καλά θεία.

Ο χρόνος τελείωσε, και όπως ήξερα από την αρχή ότι θα γινόταν, νιώθω σιγά σιγά ότι μπορώ να ξαναβγώ στον κόσμο. Ψάχνω εντατικά για δουλειά, γίνομαι πιο κοινωνική, πατάω ξανά στα πόδια μου, με μικρά, αργά, προσεκτικά βήματα, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στα μουδιασμένα μου δάχτυλα όταν νιώθω ότι πάω να αγχωθώ και βρίσκοντας καταφύγιο στην ζεστή, ερωτευμένη φωνή του Α. όταν λιποψυχώ.

Δεν έχω τίποτα, αλλά τά'χω όλα.

Τά' χω όλα, μ' ακούς;