Cantar De Procella

Η λογική μου λέει ότι έχει ημερομηνία λήξης, ότι δεν είναι κάτι στο οποίο πρέπει να επενδύσω και πολύ συναισθηματικά διότι υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες που δεν πρόκειται να ξεπεραστούν ποτέ. Ότι πρέπει να το βλέπω σαν κάτι προσωρινό, σαν κάτι το οποίο είναι "όσο κρατήσει", κάτι για να μάθω κάποια πράγματα, να χορτάσω κάποια άλλα, και μετά να πάω παρακάτω.

Το συναίσθημα..γάμησέ τα. Είμαι πάρα, πάρα πολύ ερωτευμένη. Και προσωρινό ή όχι, είμαστε μαζί οχτώ μήνες τώρα. Δένεσαι, πως να το κάνουμε, εγώ άλλωστε είμαι από τους ανθρώπους που έτσι και πω "νοιάζομαι", το εννοώ όχι αστεία. Ώρες ώρες είναι πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο να με μαζέψω, το μυαλό μου φεύγει και ονειρεύομαι το μέλλον, να μένουμε μαζί, κάπως να βρεθεί ένας τρόπος να μπορεί να γίνει αυτό, και μετά ίσως..Ίσως τί τρομάρα μου, εκεί πέφτει με τη μία νοητική σφαλιάρα, δεν γίνονται αυτά, απλά δεν γίνονται..

Και μετά μπαίνω στο facebook και βλέπω ότι ο Φρανκ και η Τζιούσι παντρευτήκανε. Και κάτι μέσα μου τα παίρνει στο κρανίο και αρχίζει να φωνάζει "Ορίστε! Γιατί όχι γαμώτο μου; Γιατί να μην είναι αρκετή η αγάπη;"

'Ελα μου ντε. Είναι αρκετή; Δεν είναι; Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι το "σ'αγαπώ", πρέπει να γίνεται πράξη, αλλιώς να το χέσω.


Βασικά.. το θέμα είναι..ότι εγώ, απόψε, νιώθω μόνη μου. Και αυτό, είχε να μου συμβεί καιρό.