Cantar De Procella

Άντρας.
Νέος, αλλά ώριμος.
Ζωγραφίζει μια γλάστρα, μεγάλη, με ένα αρκετά μεγάλο φυτό μέσα. Κάθεται και αφιερώνει χρόνο στην ζωγραφιά του, και όταν τελειώνει, την ψηφίζουν όλοι.

Η ανάμνηση, ήταν από τον γείτονά του που τού ζήτησε να ποτίζει τα φυτά που έχει στην ταράτσα όσο αυτός θα έλειπε σε ένα ταξίδι. Τα λέγανε πού και πού, πίνοντας ένα κρασάκι εκεί ανάμεσα στα φυτά της ταράτσας.

Άλλους δεν έχει στην Αθήνα.

Δέχτηκε.

Εκείνο το βράδυ, ενώ συνήθως καθότανε έως πολύ αργά στην δουλειά, έφυγε στην ώρα του.
Και συνειδητοποίησε ότι ήταν η πρώτη φορά που είχε προσμονή να γυρίσει σπίτι γιατί υπήρχε κάτι εκεί να τον περιμένει.

Έστω και ένα φυτό.

Όταν είπε την ανάμνηση, ξέσπασε σε κλάμματα.

Το ίδιο κι εγώ.

Ακόμα και τώρα δεν μπορώ να μην βουρκώσω όταν την σκέφτομαι.


Χριστέ μου....ΠΟΣΗ ακόμη μοναξιά;

ΠΟΣΗ;;;;;;;;;;;;;;;