Cantar De Procella

Σήμερα μου συνέβη κάτι που είχε να μου συμβεί καιρό και μού 'χε λείψει: κόλλησα με ένα κομμάτι απ' το πρώτο άκουσμα.Τι κόλλησα δηλαδή,έπαθα πλάκα.Τα συμπτώματα γνωστά: ανατριχίλα με τις πρώτες νότες,η καρδιά να χτυπά πιο γρήγορα,το χέρι να δυναμώνει από μόνο του την ένταση,και μετά αυτή η αίσθηση ότι έχεις ανακαλύψει κάτι που εκφράζει ακριβώς το πώς νιώθεις.Μαγεία.Και μετά η απελπισία: τι κομμάτι είναι αυτό; Που θα το βρω; Δεν είχα ιδέα τι ήτανε ( ή μάλλον είχα μια υπόνοια αλλά δεν ήμουνα σίγουρη).Έτσι κίνησα γη και ουρανό για να μάθω.Τριπάκι κανονικό η όλη διαδικασία.Ένιωσα όπως στα νιάτα μου που έπαιρνα σβάρνα τα δισκοπωλεία με τις ώρες ψάχνοντας σπάνια βινύλια.Ωραία διαδικασία,ακόμα το κάνω,αλλά πολύ αραιά πια.

Τόσα χρόνια που ακούω μουσική,και ακόμα εκπλήσσομαι από την επιρροή της πάνω μου.Είναι,κυριολεκτικά,οδηγός μου.Αυτή και η εσωτερική μου φωνούλα.Ιδίως τα χρόνια που την φωνούλα την είχα φιμωμένη,ο μοναδικός τρόπος που είχα για να συνειδητοποιώ τι και πως αισθάνομαι ήταν μέσα από την μουσική.Ανάλογα με το τι είχα όρεξη ν'ακούσω,καταλάβαινα και πώς ένιωθα.Εντάξει,ίσως ακούγεται τραγικό σε κάποιον που δεν το έχει ζήσει,αλλά για μένα ήταν κυριολεκτικά σωτήριο.

Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω...Κι ας συνέβη μόλις πριν μερικές ώρες.Άκουσα το κομμάτι και ήταν λες και κάτι ξεκαθάρισε μέσα μου,σαν να είδα αμέσως κάποια πράγματα πιο καθαρά.Το τί είδα δεν είναι της παρούσης,το μόνο που θα πω είναι ότι αναγνώρισα τα πυργάκια που έχω χτίσει στην άμμο.Κι είναι αρκετά τα άτιμα.

Κάποτε μού 'χε πει ο Αλέξανδρος ότι όλοι έχουν ανάγκη απ'το παραμύθι.Όχι το παραμύθι της γιαγιάς,το άλλο,αυτό που βάζουμε ανάμεσα στην πραγματικότητα και μας.Είχα γίνει έξαλλη.Αναγνώριζα αυτό που μου έλεγε,το έβλεπα και σε μένα.Κι ακόμα το βλέπω.Αλλά δεν θυμώνω πια.Ίσως γιατί τώρα κατανοώ τον ρόλο του.



Now Playing : Archive - Lights