Cantar De Procella

Νιώθω σα να σήκωσα το κεφάλι μου ψηλά μετά από σχεδόν τρία χρόνια,να κοίταξα γύρω μου,και το μόνο που μπορώ ν' αρθρώσω από την έκπληξη είναι ένα "τί κάνω εγώ εδώ;".

Την προηγούμενη εβδομάδα πήρα απεριόριστη,άπλετη,άνευ όρων αγάπη.Από παντού.Από τον πατέρα μου και την εμπιστοσύνη που μου δείχνει πλέον με τα πιο σημαντικά γι' αυτόν πράγματα.Από το χάδι του. Από την μητέρα μου και την ανοιχτή,καθαρή ματιά της στις κουβέντες μας .Την αποδοχή της,την λατρεία της,το χάδι της.Είδα την μητέρα μου να μου ζητάει κλαίγοντας συγνώμη για τα λάθη που έκανε στο παρελθόν μαζί μου,και το μόνο που μπορούσα να νιώσω ήταν κατανόηση και συγκίνηση,δεν υπήρχε θυμός,δεν υπήρχε πόνος,δεν υπήρχε κανένα αρνητικό συναίσθημα.Μόνο μια μάνα και μια κόρη που επιτέλους καταφέρανε να ξαναβρούνε η μία την άλλη,κάτι που το παλεύανε εδώ και πάρα πολύ καιρό. Από την Φυτίνη,τον μοναδικό άνθρωπο μπροστά στον οποίο τα συναισθήματά μου δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να βγούνε,τον μοναδικό άνθρωπο μπροστά στον οποίο δεν έχω κανένα πρόβλημα να δείξω το ποιά ακριβώς είμαι και το πώς ακριβώς νιώθω.Τον μοναδικό άνθρωπο που,χρόνια τώρα,ακόμα και όταν δεν συμφωνεί με αυτά που κάνω ή δεν με καταλαβαίνει,είναι δίπλα μου με όποιο τρόπο μπορεί αποδέχοντάς με δίχως να με κρίνει. Από την Βαρβάρα.Την Βαρβάρα που μου είχε λείψει τόσο πολύ,την Βαρβάρα που φοβόμουν ότι είχα χάσει και δεν ήξερα πώς να της το πω,την Βαρβάρα που ένιωθα ότι δεν με δέχεται,ότι προσπαθεί να μ'αλλάξει ενώ δεν ήθελα,την Βαρβάρα που δεν είχα το κουράγιο να της πω "εγώ ΕΤΣΙ θέλω" και αυτή μου την αδυναμία την πλήρωσα με αίμα.Την λατρεμένη μου Βαρβάρα που νιώθω ότι ξαναβρήκα μετά από πολύ καιρό και νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη και ανακούφιση.Την Βαρβάρα που τώρα θέλω όσο τίποτα άλλο να συγγενέψουμε,να είμαι εκεί στην ευτυχία της όπως θέλω να είμαι,ΠΑΡΟΥΣΑ.
Από τον Μιχάλη,τον λατρεμένο,χρυσό Μιχάλη,που όπως κι αν είναι,όσα ζόρια κι αν τραβάει,θα με ακούσει,θα με αναζητήσει,και θα μου πει τις αλήθειες του χωρίς να φοβηθεί,θα μου πει τί βλέπει καθαρά και ξάστερα,γιατί ξέρει ότι θα τον ακούσω χωρίς να κρίνω,απλά θ' ακούσω,ακόμα κι αν δεν συμφωνώ.Τον Μιχάλη που με δυο κουβέντες του μ' έκανε να ξεπεράσω κάτι που με προβλημάτιζε τον τελευταίο καιρό σχετικά με κάποιον τρίτο.

Η αγάπη τους έχει λειτουργήσει μ' εναν τρόπο πρωτόγνωρο πάνω μου.Τη νιώθω σαν ασπίδα,λες και μπήκε από τους πόρους του δέρματός μου και πήγε κάπου κάτω απ' το στήθος μου και από κει με θρέφει,σταθερά.

Δεν έχω ξανανιώσει έτσι.Ποτέ σε τέτοιο βαθμό.

Και το λατρεύω.

Και τώρα,κοιτάω γύρω μου,την δουλειά μου,τους ανθρώπους εδώ,την ζωή που έκανα τόσον καιρό μέχρι να τελειώσω το πανεπιστήμιο και νιώθω ότι ξυπνάω από βαθύ λήθαργο.

Έχω πολλά να σκεφτώ,πάρα πολλά.Ο χρόνος που έρχεται,θα είναι καθοριστικός.

Και,για να το κάνει ακόμα καλύτερο,έχω και έναν Δράκο,εκείνον που έβλεπα από μακρυά, να έχει πλησιάσει και να πετάει κάνοντας αναγνωριστικούς κύκλους πάνω από το κεφάλι μου.Έναν Δράκο που δεν ξέρω αν θα κατέβει να σταθεί δίπλα μου τελικά,αλλά με αφήνει να τον πλησιάσω,κι έτσι τον αφήνω να με πλησιάσει κι αυτός.Έναν Δράκο που κάτι μου λέει ότι θέλει να δει αν έχω κι εγώ φτερά.

Εγώ απ' την μεριά μου θέλω να δω πόσο δυνατά είναι τα δικά του.




Θεέ,καλά ξηγιέσαι ;)




Now Playing : Lake District - Todo Cambia