Cantar De Procella

Μια βδομάδα εντατικό διάβασμα (κι έπεται συνέχεια). Όλες αυτές τις μέρες να μελετάω επιστημονικές μελέτες,στατιστικές αναλύσεις,να αναλύω θεωρίες νευρο-ψυχολογίας,βιολογίας,να βρίσκω τα σημεία που overlap με άλλες επιστήμες,και αν και το θέμα ήταν καταθλιπτικό (abnormal psychology,μπρρρρ) ένιωθα ΖΩΝΤΑΝΗ γαμώτο,ένιωθα πραγματικά ότι ανοίγει το μυαλό μου,ότι το εκ-παιδεύω σε ζητήματα που,για μένα πάντα,ΜΕΤΡΑΝΕ.

Και γυρνάω σήμερα στην δουλειά,και νά σου ξανά όλες οι μαλακίες του Siebel και του data maintenance και ένας τρόπος σκέψης τόσο παρωπιδικός που όταν σκέφτομαι την IBM πλέον βάζω τα γέλια.

Και να φανταστείς ότι κάποτε ήμουνα τόσο ψάρακλας που έβλεπα αυτούς που δουλεύανε σε "μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες" και τους θαύμαζα,φαινόντουσαν στα μάτια μου σαν σοβαροί,υπεύθυνοι επαγγελματίες που ξέρουν τι κάνουν.

Α ρε.....

Άσχετη παιδί μου,τι περιμένεις.

Δεν είμ' εγώ γι' αυτά.

Αλλού Φαίη,αλλού.

Και ξέρεις πού.

-------------------------------------------------------------------------------------------------
Update : πριν λίγο ήρθε ο μανατζερ και εμμέσως πλην σαφώς (κατά τον γνωστό τρόπο του δεν-ανοίγω-ποτέ-τα-χαρτιά-μου) μου είπε ότι θα με ήθελε για team leader.Μάλιστα."Ενδιαφέρομαι,φυσικά" είπα εγώ,διότι 3 σχεδόν χρόνια εδώ πέρα κάτι έμαθα απ τα βρεταννάκια (βλέπε "δεν λες ποτέ ανοιχτά "όχι" διότι έχεις negative attitude και δεν λες ποτέ ανοιχτά "ναι" διότι είναι σα να στήνεις κώλο).Μπήκαμε λίγο στις λεπτομέρειες,τό 'παιξα λίγο εγώ (φυσικά και είμαι up to the job) τό παιξε πολύ αυτός.Τι πολύ δηλαδή,μια στο καρφί μια στο πέταλο.Όποτε ένιωθε ότι γέρνει η ζυγαριά στο ναι,νά σου τα θετικά.Όποτε έγερνε η ζυγαριά στο όχι,νά σου η συγκαλημένη απειλή και τα "γι αυτό είμαι ελαστικός μαζί σου και σε αφήνω να πηγαίνεις και στο πανεπιστήμιο μια φορά την εβδομάδα".

Προς στιγμή κλονίστηκα για νά' μαι ειλικρινής.Λίγο το αρχηγιλίκι,λίγο τα παραπάνω λεφτά,λίγο το ότι ψάρωσα με την συγκαλλημένη απειλή(αν θέλει μπορεί να μου κάνει την ζωή ακόμη πιο δύσκολη,είναι γεγονός),το σκέφτηκα.Για κανά τέταρτο.Γιατί μετά μπήκα εδώ.Και διάβασα το σημερινό μου ποστ.Και ξέρετε κάτι;

Να πα να γαμηθεί και το team leaderιλίκι,και ο μάνατζερ μου και το σύμπαν όλο.Δεν κάνω πίσω ρε,τέρμα.Εγώ είμαι εδώ για έναν σκοπό,πρώτα και κύρια: το μαστερ μου.Γι' αυτό ήρθα,γι' αυτό κάθομαι και με γαμάνε και δεν λέω και τίποτα.Γιατί at the end of the day,κοιτάω μέσα μου και είναι ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΑ ρε σεις,μιλάμε για πάστρα ανεπανάληπτη,κι αυτή την πάστρα δεν θα αφήσω να μου την χαλάσει κανείς.Να φάω το τρελλό άγχος,να συναλλάσομαι με έναν άνθρωπο (βλέπε μανατζερ) ο οποίος αντί να μιλάει καθαρά φέρεται πούστικα και σκουληκένια (γεια σου ρε it is,ευχαριστώ για την έκφραση!),κάνοντας μια δουλειά που ούτε καν μου αρέσει και για λεφτά τρίχες; Ε όχι ρε πούστη μου.Ε όχι! Θέλει να πραγματοποιήσει τις απειλές του; Οκ,ας το κάνει.Ας μου κόψει την μια μέρα που μπορώ να πηγαίνω πανεπιστήμιο,με τα lectures ούτως ή άλλως καθάρισα,την ελεύθερη μέρα θα την είχα τώρα για να έχω περισσότερο χρόνο να δουλέψω το dissertation.Αλλά αν χρειαστεί,θα λιώσω ρε,θα το δουλεύω μόνο Σ/Κ, ΘΑ ΛΙΩΣΩ,αλλά άλλο πίσω δεν κάνω,αρκετά.Θα μου πάρει το laptop πίσω; Ας το πάρει. Θα κάνω το σκατό μου παξιμάδι και θα μαζέψω λεφτά να πάρω ένα σαραβαλάκι,να τρέχει ίσα ίσα το office.Τί άλλο μπορεί να μου κάνει; να εισηγηθεί την απόλυσή μου; On what grounds? "Την ήθελα για team leader και δεν μού'κατσε;" 'Δεν είναι καλή στην δουλειά της"; Τρίχες.Το πρώτο είναι γελοίο από μόνο του (άσε που πάει labour tribunal με την μία) και στην δουλειά μου ΦΥΣΑΩ λέμε.


Τότε γιατί έχω βάλει τα κλάμματα γαμώτο μου;