Cantar De Procella

...έλεγε το graffiti στον τοίχο. Και δεν το ξέχασα ποτέ.

Όπως και τρία χρόνια πριν,πήρα τον χάρτη,τον έβαλα κάτω,και άρχισα να κοιτάω τις χώρες του πλανήτη.

Ιρλανδία : ναι,θα μπορούσα. Οικονομική άνθηση,ονειρεμένα τοπία,καλή μουσική,καλός κόσμος,αποδεκτή απόσταση.

Σκωτία : ναι,θα μπορούσα. Βάση,ονειρεμένα τοπία,καλή μουσική,αποδεκτή απόσταση.

Αφρική/Νότια Αμερική : ο δρόμος για την UNESCO περνάει από 'κει.Δύο με τρία χρόνια δουλειάς εκεί και μετά σε κάποιο από τα κεντρικά,Νέα Υόρκη/Γενεύη/Παρίσι. Άνοιγμα,διεθνής καριέρα,εμπειρίες που δεν μπορώ καν να φανταστώ.Το βλέμμα μου φεύγει προς Ασία,Ινδονησία,Αυστραλία.Όλος ο κόσμος στο πιάτο μου.

Μοναξιά,βάρος,βάρος,ΒΑΡΟΣ!

Φτάνει.Αρκετά.

Ας τα κάνει κάποιος άλλος.


Πήρα την απόφασή μου παίδες.

Κάνω την πτυχιακή μου και γυρνάω στην Ελλάδα μου.

Πριν φύγω είχα πολλά κολλήματα να ξεπεράσω,πολλά μαθήματα που δεν είχα μάθει,πολύ χειμώνα να πετάξω από πάνω μου.

Η ίδια μου η χώρα με έδιωχνε.Δεν έβρισκα απάγκιο πουθενά.

Ε, τώρα το βρήκα.Μέσα μου.Κι αυτό το λιμάνι δεν έχει να κάνει με χώρες.

Δύσκολη χώρα η Ελλάδα,απαιτητική.Την φοβάμαι και λιγάκι για να είμαι ειλικρινής.Θα μου βγάλει την πίστη πάλι κατά πάσα πιθανότητα.Αλλά τούτη την φορά δεν θα της περάσει.

Ρε δεν θα σου περάσει λέμε,μ' ακούς;

Γιατί σ' αγαπάω πάρα πολύ για να προσποιηθώ ότι δεν τρέχει τίποτα.

Τώρα πρέπει να βρω τον τρόπο.Το "πώς".

Σύμπαν, 'ξηγήσου.

Κι αν δεν 'ξηγηθείς, άντε μου και στο διάολο.

Ατενίζοντας την λατρεμένη μου θάλασσα,ντυμένη στα μαύρα της χαράς και τα μάυρα της λύπης,θα πάρω μια αγκαλιά τον εαυτό μου και θα με πάω παραπέρα.

Εικονική η πραγματικότητα η εδώ παίδες. Εικονική,και σε πληρώνουν αδρά για να το ξεχάσεις,να κλείσεις τα μάτια,να πέσεις στη συναισθηματική λήθη και τη νωθρότητα.

Χρήστο,εν αγνοία σου,με βοήθησες να πάρω την απόφασή μου.Όχι με αυτά που έγιναν/ειπώθηκαν,αλλά με αυτό που είσαι.Σ' ευχαριστώ.

Marco,θα μου λείψεις όσο δεν φαντάζεσαι.Ένα κομμάτι μου ξεριζώνεται αφήνοντάς σε πίσω.


Ας είναι.