Tuesday, September 11, 2007
Συνέχεια σε αναμονή.
Κοιτάω πίσω,κοιτάω μπροστά,και όλο κάτι περιμένω. Να ξεκουραστώ/να παίξω/να βρω μια καλύτερη δουλειά/να τελειώσω το πανεπιστήμιο/να γνωρίσω τον κατάλληλο/να νιώσω έτοιμη/να βελτιώσω το τάδε και το δείνα σε μένα/να να να να.
Και στο μεταξύ,η ζωή περνάει,αλλά εγώ δεν περνάω μαζί της.
Τριάντα χρόνια κάτι περιμένω.Και αυτό που συμβαίνει στο μεταξύ είναι η ζωή.
Και είναι άδεια.
Και αυτή η αλήθεια πονάει.
Ούτε να την ψιθυρίσω δεν μπορώ,και που την γράφω εδώ βαρύ μου πέφτει.
Χωρίζω σας τό 'πα;
Έτσι το βιώνω.Σαν χωρισμό.
Χρόνια τώρα,μόνη μου ερωτεύομαι,μόνη μου σχετίζομαι και μόνη μου χωρίζω.
Να άλλη μια αλήθεια που πονάει.
Πολύ.
