Cantar De Procella

Among other things,είμαι υπεύθυνη για την προετοιμασία και την διανομή εργασίας σε μια ομάδα 30 ατόμων .Σε καθημερινή βάση τσεκάρω emails που στέλνουν διάφοροι IBMers ζητώντας την βοήθειά μας σε κάποια θέματα.Η διαδικασία αυτή καλύπτει όλη την Ευρώπη,την Αφρική,και την Μέση Ανατολή.Όλα αυτά τα emails τα διαβάζω εγώ (αν είναι στα Αγγλικά) και τα μοιράζω στα ανάλογα άτομα να τα χειριστούν.Είναι συγκεκριμένες οι διαδικασίες που ακολουθούμε ,και αυτός είναι ο τομέας μου,εγώ είμαι η ειδήμων στο συγκεκριμένο θέμα.

Είναι η πιο πολύπλοκη διαδικασία που έχει το τμήμα μου όσον αφορά το CRM,και συχνά απαιτεί έρευνα πριν μπορέσουμε να απαντήσουμε.Η έρευνα αυτή,παίρνει χρόνο,και απαιτεί και γνώση της γλώσσας της εκάστοτε χώρας από την οποία ήρθε το email.

Πρόσφατα υπήρξαν δύο περιπτώσεις πολύπλοκων περιπτώσεων,η κάθε μία από τις οποίες πήρε μιάμιση ώρα από την κάθε συνάδελφό μου μέχρι να καταφέρει να βρει τί ακριβώς γινότανε.

Ακολουθήσανε όλους τους κανόνες,έκαναν ό,τι, ακριβώς είχαν διδαχθεί να κάνουν.

Βρήκαν τον μπελά τους επειδή ασχολήθηκαν τόση πολύ ώρα.Και φυσικά βρήκα κι εγώ τον μπελά μου.

Ενώ ήμουνα διακοπές,ο σπόνσοράς μας (το μεγάλο αφεντικό τες πα) είπε στην team leader μου (προισταμένη) ότι δεν πρέπει να γίνεται καμία έρευνα από τους απλούς data maintenance specialists( τους συναδέλφους μου ) και ότι πρέπει να το κάνει ο operations specialist αυτό (εγώ).Κοινώς,ότι κάθε email που έρχεται πρέπει να το ψάχνω εγώ,να το ερευνώ εγώ,και απλά να λέω στα παιδιά "οκ,πήγαινε κάνε αυτό κι εκείνο και τ ' άλλο".

Φρίκαρα.

Δεν μου φτάνουν οι 11 ώρες που είμαι στο γραφείο καθημερινά για να το κάνω αυτό για κάθε email.Μιλάμε για δεκάδες emails καθημερινά,από διαφορετικές χώρες.Και μόνο αυτό να κάνω όλη μέρα,πάλι δεν μου φτάνουν οι ώρες.

Και τον χρόνο να μου έδιναν όμως,υπάρχει το πρόβλημα της γλώσσας,είναι τέτοια η φύση της δουλειάς που αν δεν ξέρεις μια γλώσσα,είναι απλά αδύνατο να κάνεις την δουλειά.

Έτσι λοιπόν,αφού γύρισα από διακοπές και μου ήρθε η κεραμίδα, έστειλα ένα email στην σπονσορα μας εκφράζοντας την ανησυχία μου,εξηγώντας της γιατί θεωρώ την συγκεκριμένη πρακτική αδύνατη.

Email σε ύφος συνεργατικό και ευγενικό,δεν υπήρχε κανένας λόγος να ρισκάρω θυμούς.

Δεν έλαβα καμία απάντηση και καμία ενημέρωση.

Εχθές,σε meeting με τους προισταμένους μου και τους άλλους operations specialists,ρώτησα αν πήρε κανείς άλλος μια απάντηση,καθώς εγώ δεν είχα λάβει καμία.

Οι προιστάμενοι μου είπαν ότι η απάντηση της χορηγού ήταν ότι είναι δουλειά μου να ερευνώ κάθε email και ότι πρέπει να το κάνω και τέρμα.

Φρίκαρα.Πολύ.

Άρχισα να εξηγώ το παράλογο που έβλεπα,και γιατί θεωρούσα (και θεωρώ) ότι απλά δεν γίνεται.Ευτυχώς και οι προιστάμενοί μου και οι υπόλοιποι OSs ξέρουν αρκετά καλά την δουλειά ώστε να καταλάβουν τί τους έλεγα.Και συμφωνούσαν μαζί μου.Κλείνοντας,η μία προισταμένη μου είπε ότι το καλύτερο που είχα να κάνω ήταν να πάω το θέμα στην manager μου.

Αυτά εχθές.

Σήμερα,αφού το σκέφτηκα,θεώρησα ότι πραγματικά δεν είναι κάτι στο οποίο θα έπρεπε να μπερδέψω την manager,γιατί δεν το έβρισκα managerial θέμα,αλλά διαδικαστικό.Έτσι έστειλα άλλο ένα email στην χορηγό μας,πάλι σε ευγενικό και συνεργατικό τόνο,εξηγώντας με περισσότερες λεπτομέρειες τί πιστεύω.

Λίγο αργότερα με φώναξε η προισταμένη να πάω στο γραφείο της manager.Πήγα.Εν ολίγοις,η manager μου την είπε που δεν έστειλα το email και σε αυτήν,γιατί ήταν σαν να μην την ενημέρωνα για κάτι που συμβαίνει στο τμήμα,και την έκανα να μοιάζει ανίκανη.

Έμεινα μαλάκας.

Της εξήγησα ότι δεν την έκανα copy στο email γιατί δεν θεώρησα ότι ήταν θέμα managerial (και γιατί δεν μου αρέσει η τακτική του "έχω ένα πρόβλημα και τρέχω στον μπαμπά/μαμά/προιστάμενο να μου το λύσει),και είπα ότι πραγματικά λυπάμαι που φάνηκε έτσι γιατί δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου.Εκεί έδειχνε να καταλαβαίνει και άλλαξε τόνο,λέγοντάς μου ότι ένας χορηγός μπορεί να το κάνει αυτό,να φέρει ένα θέμα σε επίπεδο manager αν θέλει,και από δω και πέρα,σε παρόμοια κατάσταση,αν η προισταμένη με έχει συμβουλεύσει ότι κάτι πρέπει να πάει σε managerial επίπεδο,να το κάνω,γιατί υπάρχει λόγος.
Το δέχτηκα,είχε δίκιο.Της εξήγησα κι εγώ τους λόγους μου,τους κατάλαβε.

Μετά περάσαμε στο θέμα που είχε προκύψει.Η manager μας δεν γνωρίζει το αντικείμενο της δουλειάς,οπότε προσπάθησα όσο πιο απλά μπορώ να εξηγήσω.Κατάλαβε αρκετά.¨εφερα και αποδείξεις,για να δει ότι δεν λέω λόγια του αέρα,ότι κάθε τι που της έλεγα ήταν documented στις διαδικασίες που ακολουθούμε.

Κατάλαβε,αλλά ταυτόχρονα ήξερε προφανώς ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι,γιατί το ζήταγε καθαρά και ξάστερα η χορηγός,η οποία για να είμαι ειλικρινής δεν γνωρίζς κατά πόσο ξέρει το αντικείμενο της δουλειάς ή όχι.Οπότε το πρώτο πράγμα που ρώτησε (η manager) ήταν :ok,so what's the way around this?

Σκεφτήκαμε κάτι,και το βάλαμε σε εφαρμογή.At the end of the day,εγώ είμαι αυτή που θα πρέπει να κάτσει να δουλέψει παραπάνω για να λύσει κάποια θέματα,αλλά τουλάχιστον μου έδωσαν μια πίστωση χρόνου.

Κάπως έτσι πρέπει να νιώθουν οι κερατάδες και δαρμένοι.

Προσπαθώντας να είμαι καλή στην δουλειά μου και να είμαι proactive,να μην σιωπώ όταν βλέπω ότι κάτι δεν δουλεύει ή είναι απλά μαλακία,βρίσκω και τον μπελά μου από πάνω.

Και αυτό που με προβληματίζει περισσότερο,είναι ότι αν μια εταιρεία ανέχεται/δέχεται τέτοια νοοτροπία,τότε αυτό κάτι λέει.

Και οκ,πριν είχα την επιλογή,μόλις τελειώσω το πανεπιστήμιο ρίχνω μαύρη πέτρα πίσω μου και κατεβαίνω στην Ελλάδα,να μου πρήζουν το συκώτι κι εκεί αλλά τουλάχιστον νά 'χω τους ανθρώπους μου γύρω μου.

Τώρα που και το να κατέβω στην Ελλάδα έγινε δύσκολο (γαμώ την πουτάνα μου δηλαδή,με το που πήρα την απόφασή μου και ξεκαθάρισα τί θέλω,γαμήθηκε ο Δίας,μια φορά να γίνει κάτι που θέλω χωρίς να μου βγει η Παναγία δεν γίνεται) και θέλει πολύ καλό σχεδιασμό πρώτα,δεν έχω επιλογή.


Πάλι.