Cantar De Procella

Γλύκα...

Αυτό μόνο.


Καλή κι η δύναμη, καλό το θάρρος κι ο τσαμπουκάς, καλό το "τολμώ".

Τώρα, θέλω γλύκα, γίνεται;


Πώς δεν γίνεται.

Θυμάμαι την δασκάλα μου, πρόσφατα, κι αφού είχα βουρκώσει, να με πλησιάζει όλο συναίσθημα,μπροστά σε άλλους,να με αγκαλιάζει προσφωνόντας "αυτό το γλυκό κοριτσάκι, αυτό το γλυκύτατο πλάσμα!".


Να κοιτάζω τον κόσμο με μάτια γεμάτα γλύκα.

Να με κοιτάει πίσω κι αυτός με τον ίδιο τρόπο.

Μέσα σε όλη αυτή την ασχήμια, την σκληρή πραγματικότητα, εγώ γυρνάω και ζητάω αυτό που δεν μου επιτράπηκε ποτέ.

Γιατί τώρα, εξαρτάται από μένα.

----------------------------------------

Update :

Πώς κρατάς την γλώσσα σου αληθινή και γλυκιά μαζί; Έχω μάθει ότι η αλήθεια είναι σκληρή, τσακίζει κόκκαλα. Πώς τα συνδυάζεις αυτά τα δύο;