Cantar De Procella

I will never be your stepping stone.
Take it all, or leave me alone.
I'm standing upright,on my own.

Τί μένει;
Έλα μου ντε.

Αν νιώθω ένα πράγμα, είναι λύπη.
Και ικανοποίηση,που κράτησα την θέση μου.
Δεν μπορώ να καταλάβω πώς, βλέπεις έναν άνθρωπο, περνάς χρόνο μαζί του, κοιμάσαι μαζί του, και "ξαφνικά", μετά από τρεις βδομάδες, δεν ξέρεις πια αν αυτός ο άνθρωπος σε ελκύει.
Δεν το καταλαβαίνω.
Να συνειδητοποιήσεις ότι ψάχνεις κάτι άλλο,ναι.
Ότι δεν σού κάνει, ναι.
Ό,τι τον έμαθες καλύτερα και αυ΄το που βλέπεις δεν σ' αρέσει,ναι.
Αλλά, απ' ο΄,τι ξέρω, το αν σε ελκύει ή όχι, το βλέπεις γρήγορα.

Τί να πω,δεν ξέρω.
Λυπήθηκα,απογοητεύτηκα,και έπεσε πολύ στα μάτια μου.
Δεν ξέρω αν η ζημιά που έγινε μπορεί να αποκατασταθεί για να είμαι ειλικρινής.
Το γυναικείο κομμάτι μου αισθάνεται προσβεβλημένο.
Ό,τι και να μού πει τώρα, αυτό,δεν ξέρω αν μαζεύεται.
Νά'ρθει τον Αύγουστο...ως τι;
Έλα μου ντε.
Και σιγά μην κάτσω να περιμένω μέχρι τότε.

Δεν ξέρω...πραγματικά δεν ξέρω.
Και δεν είναι ανάγκη να μάθω άμεσα...αλλά για την ώρα, έχω ξενερώσει απίστευτα.

Οπότε,πίσω.