Cantar De Procella

Και κάπως έτσι, γνώρισα τον Δημήτρη.

Κι έγινε ο νούμερο 4.

Ταλαιπωρημένος κι αυτός, όπως όλοι μας.
Αλλά μέσα μου, κάτι σάλεψε.
Ξύπνησε πάλι η λαχτάρα, αυτό το "μήπως...;".

Νωρίς, ναι. Αλλά στην ηλικία που είμαστε, οι ταχύτητες είναι άλλες.
Δεν έχω πια χρόνο αν δεν ξέρεις τί θες, λυπάμαι.
Ήλπιζα ότι θα θες, να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί, να γνωριστούμε καλύτερα.
Το σεξ μόνο, δεν μού φτάνει.
Το υποψιαζόμουν τόσο καιρό, τώρα το ξέρω από πρώτο χέρι.

Νιώθω γαμώτο μου.
Όχι έρωτα ή δέσιμο ή όλ' αυτά, αλλά μια σύνδεση, ένα κάτι, κάτι οικείο που με κάνει να θέλω περισσότερα.

Εσύ.. δεν ξέρεις.


Το χθεσινό ήταν χοντρό, πολύ.
Δεν το σήκωνα.
Και ναι, μπορεί να σε πήρα σε ακατάλληλη ώρα να στο πω, αλλά δεν άντεχα.
Και στην τελική, αν ήμουν εγώ στην θέση σου, θα επικεντρώμουνα στην μαλακία που έχω κάνει εγώ, δεν θά' ψαχνα να βρω κάτι να βγω από πάνω.

Ναι, ήταν αργά, το ξέρω. Ζήτησα συγνώμη, απ' την αρχή.
Εσύ ζήτησες συγνώμη, μετά.

Και απ' ό,τι φαίνεται, δεν σ'ενδιαφέρει και πολύ.


Κι εγώ νιώθω κούραση.



Αυτό.