Cantar De Procella

Δεχόμαστε ο ένας τον άλλο γι' αυτό που είμαστε, χωρίς να κρίνουμε, αλλά δεν φοβόμαστε να πούμε αλήθειες, όσο κι αν πονάνε.
Μπορεί να κάνουμε να μιλήσουμε μήνες, αλλά μόλις θα βρεθούμε, θα είναι σα να μην πέρασε μια μέρα.
Νοιαζόμαστε, ανησυχούμε, υπερβάλλουμε, παρεξηγούμαστε, θυμώνουμε, ξεκόβουμε, τα ξαναβρίσκουμε, τα συζητάμε, κλαίμε και γελάμε, ρωτάμε "πώς είσαι;" και το εννοούμε, αλληλοβοηθιόμαστε και αλληλοσπαραζόμαστε, ζούμε.
Μαζί αλλά και χώρια. Ομάδα αλλά και άτομα.

Αν δεν τό 'χεις ζήσει, δεν ξέρεις τι εννοώ.

Θεέ μου, Σύμπαν, Ζωή, σ' ευχαριστώ για τους ανθρώπους που με αξίωσες να έχω γύρω μου.

Φυτίνη, Βαρβάρα, Γιάννη, Μιχάλη, Χάρη, Βασίλη, αυτό είναι για σας. Νά στε καλά, σας νοιάζομαι πάρα πολύ (και μου λείπετε γαμώ το κεφάλι μου! ).