Cantar De Procella

Εχθές το πρωϊ (μα πώς βάζουμε διαλυτικά και τόνο στο γιώτα;;;;;;).Τέλος πάντων.Εχθές το πρωί πήρα το τραίνο να πάω στο πανεπιστήμιο στην Γλασκώβη.Όχι δεν πήγα στο μάθημα,δεν είχα καθόλου κουράγια.Αλλά είχα ραντεβού με έναν καθηγητή να μιλήσουμε για το θέμα της πτυχιακής μου και αυτό δεν ήθελα να το χάσω.

Ξύπνημα άσχημο,κουρασμένο.Σερνόμουνα.Με το ζόρι να ντυθώ,να περπατήσω,να κάνω ο,τιδήποτε.Ξέρεις πώς είναι.Μία από τις ημέρες που τραβάς τον εαυτό σου απ' τα μαλλιά για να κάνεις και το πιο απλό πράγμα.

Πήγα στον σταθμό,μπήκα στο τραίνο.Παραδόξως,δεν είχα μαζί μου μουσική.Υπήρχε πάντα η λύση του κινητού αλλά δεν την χρησιμοποιήσα.Αφέθηκα να κοιτάω έξω από το παράθυρο το γνώριμα πανέμορφο τοπίο της Σκωτσέζικης γης.

Και τότε η Φαιούλα μού 'παιξε πουστιά.Μου έφερε στο νου τους γονείς μου,αλλά όχι όπως νά 'ναι.Μου έφερε τις εικόνες στις οποίες δεν μπορώ ν'αντισταθώ.

Να είμαι λέει ξαπλωμένη και ν' ακουμπάω το κεφάλι μου στην κοιλιά της μητέρας μου,ενώ αυτή μου χαϊδεύει τα μαλλιά μιλώντας μου απαλά για τα πιο απλά πράγματα του κόσμου.

Να μιλάω στην μητέρα μου σαν γυναίκα προς γυναίκα,να της λέω για την μοναξιά μου και την κούρασή μου,να της λέω ότι ξέρω τώρα ότι τα έχει περάσει κι αυτή και να την ρωτάω, κλαίγοντας, πώς τα κατάφερε,πώς το έκανε και το κάνει,πώς αντέχει.

Να της ζητάω να με δεχτεί έτσι όπως είμαι,γι'αυτό που είμαι,ΤΩΡΑ,χωρίς να χρειάζεται να γίνω λιγότερο χοντρή,περισσότερο γυναίκα,να έχω άντρα,να τα πηγαίνω καλά στο πανεπιστήμιο,να ξέρω πάντα τί θέλω,να έχω μια καλή δουλειά,να έχω λεφτά,να οδηγώ,να να να να.Να με δεχτεί ΕΤΣΙ,χωρίς όρους,μόνο και μόνο επειδή είμαι η κόρη της και την λατρεύω.

Να κάθομαι λέει με τον πατέρα μου, να πίνουμε κρασάκι και να τα λέμε,και να μου λέει ιστορίες απ' τα νιάτα του και πώς πέρασε κι αυτός τα ζόρια που περνάω τώρα εγώ. Να μου λέει για το χωριό και τα μελίσσια του, για τους προγόνους μας και τα χωράφια του.

Να μιλάω στον πατέρα μου σαν κόρη και να μπορέσω να του δείξω τρυφερότητα σαν κόρη,να του πω ότι τον αγαπάω και να μην φοβηθώ να δείξω αδυναμία, για μια γαμημένη φορά να μπορέσω να κλάψω μπροστά του, να δει ότι δεν είμαι βράχος,ότι δεν είμαι "ο τύπος του ανθρώπου που θα είναι πάντα μόνος του".


Άρχισα να κλάιω.Και έκλαιγα για όλα τα σαρανταπέντε λεπτά που διαρκούσε η διαδρομή.

Ήρθε και ο Marco στο μυαλό μου.Με παράπονο,με ένα "γιατί;".Και αυτό που επαναλάμβανα συνέχεια ήταν "πίστευα πραγματικά ότι αυτή τη φορά θα ήταν διαφορετικά".Έστρεφα το βλέμμα μου στον ουρανό και ζητούσα βοήθεια από τον Θεό,όπως τότε.

Και σπάραξα.

Και ήταν λες και κάτι έβγαινε από μέσα μου.Πέστε με τρελλή,αλλά εγώ αυτά τα σαρανταπέντε λεπτά έβγαλα όλο τον πόνο,την πίκρα,την απογοήτευση και τη μοναξιά που είχα μαζέψει εδώ και πολύ καιρό.Ένιωθα κάτι να ανεβαίνει απ' το στήθος μου και να βγαίνει με βήχα,να το ξεφορτώνεται το σώμα μου.Φώναζα με την εσωτερική μου φωνή "βγες από μέσα μου!".Και τό' βγαλα.Το έβγαλα πριν προλάβει να γίνει δηλητήριο.

Βγήκα από τον σταθμό του τραίνου και ανηφόρησα προς το πανεπιστήμιο νιώθωντας εκατό κιλά ελαφρύτερη.Πήγα στη συνάντηση,εντυπωσίασα τον καθηγητή,βγήκα ξανά στον δρόμο και χαμογελούσα.Έβρεχε πολύ και δεν είχα ομπρέλλα,αλλά δεν με ένοιαξε στο παραμικρό. Περπατούσα μέσα στην βροχή, ανασήκωνα το κεφάλι μου ώστε να πέφτει στο πρόσωπό μου,να με ξεπλένει.

Έφτασα στην Πρασινοξιά και ήμουνα μούσκεμα,αλλά το είχα καταφχαριστηθεί.

Σήμερα οι συνάδελφοί μου στην δουλειά με ρωτάγανε πονηρά τί έκανα χθες και ήμουνα τόσο λαμπερή και τόσο κεφάτη.

Τους κοίταγα κι εγώ πονηρά και τους απάνταγα "τίποτα για το οποίο να μπορώ να μιλήσω άνετα στον χώρο εργασίας".Και γελάγαμε,και μ' άρεσε.

Και ο Marco εξακολουθούσε να με κοιτάζει χωρίς να βγάζει άχνα,με τα πάντα όμως γραμμένα στο πρόσωπό του.


Και θυμήθηκα κάτι που μού 'χε πει ο Σταμάτης το καλοκαίρι που ήμουνα στην Αθήνα: "πάλι καλά που έχω κι εσένα και μιλάμε και νιώθω λίγο άνθρωπος,αλλιώς θά 'χα αποκτηνωθεί εντελώς".









Τελικά η Φαιούλα δεν μου έκανε πουστιά,μου έκανε δώρο.Και η πουτάνα ξερει ακριβώς τι χρειάζομαι και πώς να μου το δώσει.






Now Playing : Bob Seger - Turn The Page