Cantar De Procella

Δύο βδομάδες τώρα που η ζαλάδα μου δεν λέει να περάσει.
Δύο βδομάδες που σηκώνομαι με το ζόρι απ' το κρεβάτι.
Δύο βδομάδες που δεν έχω καθαρίσει καθόλου το σπίτι μου.
Δύο βδομάδες που αντί να πάω στη σχολή,έκατσα σπίτι να ξεκουραστώ.
Δύο βδομάδες που προσπαθώ να σηκωθώ,το καταφέρνω για λίγο,μετά ξαναπέφτω στα γόνατα.

Λογικό.

Αλλά θα κλέισω ραντεβού να πάω στον γιατρό nonetheless.

Α και,όσο για την εικόνα,πρώτη φορά βλέπω τέτοια έκφραση στο πρόσωπο μιας γάτας.Βγάζει μια λύπη,μια εγκατάλειψη..Ή απλά εγώ τα βλέπω στον καθρέφτη.

---------------------------------------------

Διαβάζω αυτά που έγραψα,και επαναστατεί το είναι μου. ΑΡΚΕΤΑ ρε πούστη μου,δεν μπορώ άλλο βάρος,άλλη στεναχώρια,άλλα αρνητικά συναισθήματα εν γένει.Αι γαμήσου δηλαδή,δεν θα πεθάνω εγώ για μαλακίες αλλωνών,τέρμα.Χέστηκα για το τί θα κάνουν στην δουλειά,χέστηκα για τον Marco που δεν ξέρει τι θέλει. Αμα πια.Το θέμα είναι τι θα κάνω εγώ.

Ε λοιπόν,εγώ πρέπει να ξεκουραστώ.

Και ξεκουράζομαι στην προκειμένη περίπτωση σημαίνει σταματάω ν' ανησυχώ για πράγματα που δεν μπορώ να ελέγξω, να νοιάζομαι για πράγματα που όχι μόνο δεν είναι της αρμοδιότητάς μου αλλά για τα οποία δεν νοιάζονται καν αυτοί που θά'πρεπε να νοιαστούν,και δεν βάζω τον εαυτό μου σε άρρωστες,δυσλειτουργικές καταστάσεις που σου απομυζούν ενέργεια αντί να σου δίνουν.

Τ' ακούς ρει;