Cantar De Procella

Βγήκα χθες απ' την πρωϊνή διάλεξη κι ένιωθα ζωντανή,γεμάτη.Την καραγουστάρω την ψυχολογία ρε παιδιά,κι ας βαριέμαι πολλές φορές να διαβάσω, κι ας την αμφισβητώ και της θέτω ερωτήματα συνέχεια (αλλά έτσι πάει,n'est-ce pas?).

Δύο από τις τρεις παρουσιάσεις συμφοιτητών μου με καθήλωσαν. Εντάξει δεν συμφωνούσα με όλα όσα έλεγαν,ιδίως με εκείνον που έλεγε για τον ρόλο της εκκλησίας στην περίθαλψη ατόμων με προβλήματα ψυχικής υγείας,αλλά μιλούσαν με τέτοιο πάθος,τέτοιο συναίσθημα,τόσο βιωματικά,που δεν χόρταινα να τους ακούω.Κι ας πόνεσε η ψυχή μου την κυρία που μίλησε για τους self-harmers με τους οποίους δουλεύει σε καθημερινή βάση.Ήτανε καθαρό συναίσθημα,μας περιέγραφε αυτά που ζει καθημερινά (να παιρνει η άλλη την μπαταρία και να την χώνει μέσα στην ανοιχτή πληγή που έχει στο χέρι της, ή να κάνει το ίδιο με ένα στυλό,το οποίο στυλό είχε φτάσει στον ώμο από την πίεση) και εκτός του ότι είχαμε φρικάρει όλοι,η ίδια κάποια στιγμή βούρκωσε.Και να την κοιτάω και να σκέφτομαι "χριστέ μου γιατί το κάνει αυτό στον εαυτό της; αφού δεν αντέχει,και φαίνεται ότι δεν αντέχει,γιατί το κάνει;".Και τότε φυσικά γύρισα και είπα στον εαυτό μου "ναι,καλά,ούτ' εσύ αντέχεις κάποια πράγματα,αλλά εξακολουθείς να τα κάνεις,γιατί τα κάνεις λοιπόν;" και το βούλωσα.

Αμ πώς;

Η τρίτη παρουσίαση ήταν άρτια οργανωμένη,με power point και προτζέκτορα και όλα,καλά δομημένο περιεχόμενο με όλες αυτές τις φανταιζί λέξεις που περιγράφουν κάτι τόσο καλά και politically correct που του στερούν την ουσία.Tόσο στεγνή από συναίσθημα που βαρέθηκα την ζωή μου.Και έτσι κατέφυγα στο -από τα παλιά μαθητικά μου χρόνια-προσφιλές hobby του να γράφω στίχους στο σημειωματάριό μου και να ζωγραφίζω ό,τι μου κατέβαινε στην καρκάλα :p

Αγχώθηκα και λίγο για να είμαι ειλικρινής ,σκεπτόμενη την δικιά μου παρουσίαση που είναι την άλλη βδομάδα,γιατί η δικιά μου δεν βασίζεται σε κάτι τόσο δυνατό συναισθηματικά,είναι πιο brainy.Θα μιλήσω για clinical governance σε σχέση με cultural competence,κοινώς,πώς σκατά ξέρουμε ότι,στις σημερινές πολυεθνικές και πολυπολιτισμικές κοινότητες, οι υπηρεσίες που παρέχουν οι φορείς ψυχικής υγείας-και όχι μόνο- λαμβάνουν αυτούς τους παράγοντες υπ 'οψη τους; Πώς μπορούμε να το τεστάρουμε; Και τι μπορούμε να κάνουμε γι αυτό εν γένει; Διότι,κύριέ μου,μπορεί ο Ινδός που θα έρθει να σου πει "ξέρετε τον τελευταίο καιρό δεν νιώθω και τόσο καλά" να εννοεί ότι εδώ και ένα χρόνο είναι μες τη μαύρη μαυρίλα,δεν έχει όρεξη για τίποτα και κανέναν,είναι κουρασμένος όλη την ώρα,και όλ 'αυτά χωρίς κάποιον εμφανή λόγο,αλλά επειδή στην κουλτούρα του δεν τα λένε αυτά,να στο λέει μέσω κωλοπετινίτσας.Εσύ ως σωστός επαγγελματίας της ψυχικής υγείας ή έστω ως γενικός γιατρός (οι GP που έχουν εδώ),πρέπει νά 'σαι υποψιασμένος,ενημερωμένος,να μην γυρίσεις να του πεις (όπως γίνεται συνήθως) "α,πάρ'τε αυτά τα χάπια να δούμε τί θα γίνει και ελάτε ξανά αν δεν αλλάξει τίποτα".Μπορεί ο άλλος νά'ναι με τα μπούνια μες στην κατάθλιψη και να θέλει να κόψει τις φλέβες του,δεν μπορεί εσύ νά 'σαι μέσα στην βρετανικότητά σου κι όποιον πάρει ο χάρος (ναι τους έχω άχτι τους βρετανούς σε θέματα υγείας, αλλά δεν θα επεκταθώ διότι συγχίζομαι και ο γιατρός μου είπε να μην συγχίζομαι για έναν μήνα να δούμε τι θα γίνει,και αν δεν αλλάξει τίποτα να πάω ξανά να τον δω).

Ας δουλέψουμε και λιγουλάτσι τώρα (όχι πολύ,μην είμαστε και μαλάκες,αρκετά! :p ).