Cantar De Procella

Μου στέλνει μήνυμα ο Τζόναθαν στο τσατ ζητώντας μου το ημεηλ μιας πρώην συναδέρφου που γύρισε στην χώρα της.Του το στέλνω χωρίς να σκεφτώ,ν'αναρωτηθώ. Λίγο αργότερα έρχεται στο γραφείο μου η Ναντίν λέγοντάς μου τι τρομερά που είναι τα νέα.Την κοιτάω,δεν καταλαβαίνω τί μου λέει.Συνειδητοποιεί ότι δεν ξέρω για τί πράγμα μιλάω και μου λέει : ο Ντέμιαν,ένας Σκωτσέζος συνάδελφος,δολοφονήθηκε την Παρασκευή το βράδυ. Έχω μείνει και την κοιτάω σαν χάνος,μην συνειδητοποιώντας τί μου λέει.Εκείνη τη στιγμή η τημ ληντερ μου,η Νταϊάν,που ήτανε ακριβώς δίπλα,βάζει τα κλάμματα.Νομίζω ότι κλαίει γι'αυτό όταν συνειδητοποιώ ότι μιλάει στο τηλέφωνο. Έρχεται η Έλεν, η άλλη τημ λήντερ μαζί με μια άλλη συνάδελφο που κάθεται δίπλα μου και προσπαθούν να καταλάβουν τί συμβαίνει. Η Νταϊάν τραυλίζει ένα "μόλις πέθανε ο κουνιάδος μου" και ξεσπάει σε λυγμούς. Η Έλεν την αγκαλιάζει,η Νταϊάν λέει ότι φεύγει,την ρωτάνε αν μπορεί να οδηγήσει,λέει ναι και φεύγει. Η Ναντίν με κοιτάει,εγώ είμαι ανίκανη να αντιδράσω. Μου λέει ότι οι άλλοι Σκωτσέζοι συνάδελφοι ίσως ξέρουν κάτι παραπάνω για τον Ντέμιαν.Πάμε,ρωτάμε,ακούμε διάφορες φήμες.Σκέτες φήμες. Πάμε να πάρουμε καφέ,νιώθω σαν ζόμπι. Δεν έχω συνειδητοποιήσει τί συμβαίνει,είμαι σε κατάσταση σοκ.Και έτσι είμαι ακόμα,τρεις ώρες μετά.Μ' έχει πιάσει νευρικό γέλιο που εναλάσσεται με απέραντη λύπη. Κάθομαι και κοιτάω την οθόνη,μην κάνοντας τίποτα.Ο Πήτερ με βλέπει από μακρυά κι έρχεται να μου μιλήσει.Ξέρει τί έγινε,όλοι το έχουν μάθει,με βλέπει χάλια και προσπαθεί να μου φτιάξει το κέφι λέγοντάς μου για τα εγγόνια του και τα δώρα που του κάνανε χθες που είχε τα γενέθλιά του.Χαμογελάω για λίγο.Μετά το κενό πάλι.Ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω,πραγματικά έχω πάθει σοκ.Πήγα να δουλέψω και έβαλα τα γέλια με το που αντίκρυσα το Ζήμπελ,μου φαίνεται εντελώς γελοίο.Με βλέπει ο Αλφρέντο από απέναντι,έρχεται να δει αν είμαι καλά.Δεν είμαι.Μου πιάνει το μπράτσο ανρώπινα,παρηγορητικά.Βουρκώνω.Νοιάξιμο από άσχετους,ανθρώπινο,από κει που δεν το περιμένω.Φεύγει.Πάω στον Μάρκο,αναζητώντας...τι,δεν ξέρω.Τον ρωτάω αν έμαθε τα νέα,μου λέει ναι,και συμπληρώνει ότι άνθρωποι που ξέρανε τον Ντέμιαν λένε ότι έμπλεκε σε καυγάδες συνέχεια,όλη του την ζωή.Σηκώνομαι και φεύγω,δεν μπορώ ν'ακούσω τέτοιες μαλακίες.Κι έτσι νά'ταν,δηλαδή τί,το άξιζε; Καλά έπαθε; καλά του κάνανε και τον μαχαιρώσανε;

Την Τετάρτη ήτανε που καθόμασταν μαζί έξω,κάναμε τσιγάρο,και με είδε που ήμουν προβληματισμένη με την δουλειά,του είπα τα καθέκαστα,και προσπάθησε να μου φτιάξει το κέφι λέγοντάς μου ιστορίες που του είχε πει η κοπέλα του που είναι μαία.Την Παρασκευή,την ημέρα που πέθανε,τον πέτυχα πάλι έξω και με ρώτησε χαμογελώντας αν είμαι οκ τώρα,και με παρότρεινε να θυμάμαι τις ιστορίες που μου είπε όποτε με παίρνει από κάτω και να γελάω.Και τώρα είναι νεκρός.Και δεν μπορώ να το χωνέψω.Δεν ήταν καν φίλος μου,αλλά έχω πραγματικά πάθει σοκ...

Ο Ντέμιαν,34 χρονών,δολοφονημένος.Εκεί,εκεί απ'όπου περνάω κάθε μέρα.

Χριστέ μου,τί γίνεται,τί σκατά κάνουμε,πού είμαι,πού ζω,τί κάνω,πού πάω; Γιατί,γιατί έτσι,γιατί,είναι άδικο,είναι τόσο άδικο που δεν το αντέχω,είναι άδικη ή δίκαια τελικά η ζωή,δεν ξέρω,και πού να πάω να μάθω,πού να κοιτάξω,κοιτάω μέσα μου κι είναι δίκαια,κοιτάω αλλού και λέω "ίσως τελικά να μην είναι", δεν ξέρω, δεν ξέρω τίποτα,τίποτα,τίποτα.