Cantar De Procella

Είδα μια κοπέλα σε μια φωτογραφία και συγκλονίστηκα.Τα μάτια της....Όλο της το είναι,ό,τι μπορούσα να δω,έβγαζε ένα πράγμα : πόνο. Το βλέμμα της βαθύ,απίστευτα βαθύ,σε κοίταγε κι ήταν λες κι έβλεπε μέσα σου.Είχε και μια λάμψη περίεργη,μια λάμψη που έδειχνε ότι η ανθρωπιά είναι εκεί,η ευαισθησία είναι εκεί,η τρυφερότητα είναι εκεί.Όλο της το είναι έλεγε ένα και μόνο ένα πράγμα : ξέρεις κάτι ρε φίλε; Άντεξα.

Το μοναδικό μου χρέος,η μοναδική μου ευθύνη,το μοναδικό μου καθήκον,είναι απέναντι σ' αυτήν την κοπέλα. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω ν' αλλάξω το βλέμμα της,αλλά θα προσπαθήσω.Θα την κακομάθω όπως δεν την κακόμαθε ποτέ κανείς,θα την γεμίσω δώρα,θα μου λέει "θέλω" και θα τσακίζομαι να της δώσω,η επιθυμία της θα γίνει κυριολεκτικά διαταγή.Θα την σεβαστώ όπως δεν έχω σεβαστεί άλλο άνθρωπο,θα την πουλήσω πανάκριβα,ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ.

Ξεκινάω τώρα.