Cantar De Procella

Κοιτάω μέσα μου και προσπαθώ να καταλάβω τι θέλω,τι ακριβώς θέλω.Το ταξίδι μου στο Παρίσι μου άνοιξε πολλούς δρόμους,και πολλούς από αυτούς δεν τους έβλεπα πριν. Πρέπει να διαλέξω,και αυτό απαιτεί σκέψη.Και ενδοσκόπηση. Τί θέλω λοιπόν;

Τον τελευταίο καιρό έχει συμβεί μια δραστική αλλαγή στα "θέλω" μου. Μέχρι τώρα ήμουν προσηλωμένη,με παρωπίδες θαρρώ,στο κομμάτι "καρριέρα".Τί θέλω επαγγελματικά,πού θέλω να πάω,τί με τραβάει,τί μου αρέσει,τί μου κάνει νόημα. Κοίταγα και λίγο παραπέρα εντάξει,αλλά λίγο.Ε αυτό το "λίγο" τώρα έχει θεριέψει. Έχει γίνει επιτακτικότατη ανάγκη που μπροστά της κάθε σκέψη για επαγγελματική συνέχεια το βάζει στα πόδια φοβισμένη.

Θέλω ν 'αγαπηθώ.Θέλω ν' αγαπήσω.Θέλω να συντροφευτώ.Θέλω οικογένεια.

Ποιός,εγώ.

Κι όμως.


Κι εδώ έρχονται τα δύσκολα.

Πώς το παλεύεις αυτό; Πώς το κάνεις,αφού δεν εξαρτάται από μένα μόνο; Άνοιγμα με τους ανθρώπους,ναι. Καλή διάθεση και καλή καρδιά,ναι.Εμφάνιση,ναι. Witts, ναι. Ανοιχτά μάτια,ναι.

Αποκοπή από το αδιέξοδο;

Όχι.


Νά' μαστε.


Break it down girl,break it down.

-Σταμάτα να του φέρεσαι σα νά'ναι ο άνθρωπός σου. Δεν είναι. Κι ας φέρεται κι αυτός το ίδιο,ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.
-Ξέρω πόσο ανακουφιστικό είναι να έχεις αυτά τα διαλείμματα χαράς,αυτές τις ολιγόχρονες ψευδαισθήσεις ότι όλα είναι όπως τα θες.Όλη σου τη ζωή όμως διάλεγες την αλήθεια,όσο κι αν πόναγε,τώρα θα το βάλεις στα πόδια; Δε νομίζω.

Μέχρι τα μεσάνυχτα ρει.Μέχρι τα μεσάνυχτα,όχι παραπάνω.

Σ' αγαπάω :)