Cantar De Procella

Ποιός πλάτανος με μάγεψε και βρέθηκα στη γη σου;
Γιατί μου φανερώθηκες σαν ερωδιός πετώντας;
Αλλάζω σε λυκάνθρωπο και πόλη ψάχνω νά 'βρω
Κι ο ουρανός κι η θάλασσα μερόνυχτα πονάνε

Ποιά λίμνη με ανάδυσε
στου κόσμου σου τα πλούτη
Γιατί εξάφνου πρόβαλες
ζαρκάδι του ανέμου
Γυρεύω τον αφέντη μου
το πλάσμα το χαμένο
κι ουρανός κι η θάλασσα
μερόνυχτα παλεύουν

Ποιό πυρωμένο πέταλο
είναι για τ 'άσπρο άτι;
γιατί σαν κρίνο κρύφτηκες
στην τρύπα κροταλία;
Γυρίζω πισωπόλεμος
πηγαίνω αμαρτία
κι ο ουρανός κι η θάλασσα
μερόνυχτα κρατάνε

Ποιό φύσημα με κινησε
μοιραία στην αυλή σου
γιατί με περιφρόνησες σα νά 'μουν Δον Κιχώτης
πεθαίνω μα λυτρώνομαι, και νά 'μαι πάλι όρθιος κι ο ουρανός κι η θάλασσα μερόνυχτα γιορτάζουν
κι ο ουρανός κι η θάλλασα μερόνυχτα γιορτάζουν.