Cantar De Procella

Συνέντευξη Νο 1.

Η εταιρεία, η H. Πολυεθνική. Σημαντικό,κράτα το.
Η θέση, Station Manager.
Με πήρανε τηλέφωνο Σάββατο. Κράτα το κι΄αυτό.
Αν και ένα τυπικό προσόν μού λείπει, με πήρανε ξανά τηλέφωνο την Δευτέρα για να τα πούμε από κοντά. Ζήτησα κάποιες παραπάνω πληροφορίες απ'το τηλέφωνο, και μου τις δώσανε μια χαρά, έγινε μια μικρή συζήτηση πάνω στην δουλειά, να μην χάνει κανείς τον χρόνο του. Ευγενέστατοι και εξυπηρετικότατοι.
Φτάνω στις εγκαταταστάσεις τους. Μεγαλεία Θανάση. Όχι μόνο το κτίριο, το οποίο είναι εξαιρετικό. Ο φρουρός στην είσοδο βγήκε να με προυπαντήσει και ήξερε το όνομά μου,τον είχαν ειδοποιήσει. Με καθοδηγεί για το πού θα πάω,ευγενέστατος. Φτάνω στην υποδοχή. Δεν έχω προλάβει να μιλήσω στην υπεύθυνη και σηκώνεται να με καθοδηγήσει,χαιρετόντας με με το όνομά μου. Με περίμενε και αυτή. Με πάει μέχρι την αίθουσα συνεντεύξεων,ανοίγοντάς μου όλες τις πόρτες. Την ευχαριστώ και μπαίνω μέσα. Οι δύο άνθρωποι με τους οποίους είχα μιλήσει και στο τηλέφωνο,ένας άντρας και μια γυναίκα, είναι ήδη εκεί,με τα νερά τους,τα χαρτιά τους,έτοιμοι,και με περιμένουν. Το καλωσόρισμα και οι συστάσεις εγκάρδιοι. Μού βάζει ο αρσενικός νερό στο ποτήρι. Του χαμογελάω.I'm liking this already.
Ξεκινάει η κουβέντα. Και κύλαγε νερό. Μιλάγαμε επί μιάμιση ώρα,και μιλάγαμε ουσιαστικά. Τι θέλει ο ένας τί θέλει ο άλλος, λίγο το background, πολύ το αν ταιριάζουν οι φιλοσοφίες μας και το management style μου με αυτό που θέλουν,πολύ στις λεπτομέρειες της δουλειάς. Οι άνθρωποι είχαν μελετήσει το βιογραφικό μου και φαινότανε. Κι εγώ είχα μελετήσει αυτούς και το καταλάβανε.
Χαμογέλαγα την περισσότερη ώρα της κουβέντας,μέχρι και humour κάναμε. Μιλάγαμε για δουλειά,αλλά ήταν τόσο ουσιαστική η κουβέντα που περνάγαμε καλά. Και οι τρεις.
Φτάνοντας στο τέλος, με ρωτάνε φυσικά πώς θα φύγω. Τούς λέω ευγενικά ότι έχω σκοπό να πάρω ταξί και πριν καν προλάβω να εξηγήσω ότι θα το ζήταγα στην υποδοχή μου λένε από μόνοι τους ότι θα το κανονίσει η υποδοχή. Θερμές χειραψίες,βγαίνω,μετά από λίγο φτάνει και το ταξί.

Με πάρουν δε με πάρουν στην δουλειά, εγώ, από δω και πέρα, H.
Τελείωσε.Οι άνθρωποι είναι σοβαροί.

Συνέντευξη Νο2.

Η εταιρεία, η XXX. Ελληνική. Κράτα το.
Η θέση,customer service manager.
Με παίρνουν τηλέφωνο,κανονίζουμε μια συνέντευξη. Την ημέρα της συνέντευξης ο Δίας είχε κάβλες, πάει το σύμπαν,τους ειδοποιώ πέντε ώρες νωρίτερα ότι δεν μπορώ,να το κάνουμε άλλη μέρα. Κανονίζουμε άλλη μέρα,όλα καλά.
Έρχεται η άλλη μέρα. Μισή ώρα πριν τη συνέντευξη κι ενώ είμαι με το πόδι στην πόρτα,τηλέφωνο. Η κυρία τάδε αρρώστησε,δεν είναι στην δουλειά,θα σας πάρουμε όταν γίνει καλά.
Μάλιστα. Περαστικά της.
Με παίρνουνε τελικά τηλέφωνο μια βδομάδα μετά. Τα κανονίζουμε,φτάνει η μέρα της συνέντευξης. Έχουν ανοίξει οι ουρανοί,και όλα τα ATM που σταματάω να πάρω λεφτά,είναι άδεια. Αλλά δεν τάφήνω να με πτοήσει. Φτάνω στο κτίριο της XXX. Ακριβώς απ' έξω, υπάλληλοι έχουν βγει και καπνίζουν. Στην είσοδο πάνω λέμε.Και φυσικά, γόπες παντού. Μπαίνω μέσα,το κτίριο να βγάζει μια φτήνια και μια προχειρότητα ενοχλητική. Στην υποδοχή, ένας νεανίας με ρούχα ό,τι νά'ναι,αθλητικά παπούτσια, jeans, και τέλος πάντων προχειρότητα. Του λέω ποιά είμαι και ποιόν ήρθα να δω,κάποιον ειδοποιέι κάτι σημειώνει. Μού ζητάει ταυτότητα. Τον κοιτάω. Πάλι καλά που την έχω μαζί μου. Δεν μου είχε πει κανείς φυσικά να φροντίσω να την έχω. Έχω αρχίσει και στραβώνω ήδη.
"Καθήστε αν θέλετε."
Κοιτάω τον καναπέ στην είσοδο.
Μπα.
Εγώ εκεί πάνω,δεν κάθομαι.
Αν φόραγα το jean μου κι ήμουνα ακόμα 18 χρονών,μπορεί και να τό'κανα.

Περιμένω στο όρθιο,κανά εικοσάλεπτο. Σκάει μια τύπισσα σε κάποια φάση την οποία την έκοψα ότι αυτή θα'ταν,αλλά πηρε κάτι φακέλους κι έφυγε. Κάποια στιγμή με φωνάζει ο νεανίας, μου δίνει την κάρτα εισόδου και μού λέει πού να πάω. Μάλιστα.
Πηγαίνω. Έπρεπε να περιμένω έξω από μια πόρτα. Περίμενα άλλο ένα τέταρτο. Και κάποια στγμή βγαίνει από το ασανσέρ η τύπισσα πού'χα κόψει νωρίτερα. Με χαιρετάει. Είμαι γατόνι τελικά!
Πάμε στην αίθουσα συνεντεύξεων.Ανοίγει φώτα,μπαίνουμε μέσα,κρύο του κερατά. Με ρωτάει αν θέλω νερό ευτυχώς,απαντάω θετικά. Μού φέρνει ένα πλαστικό ποτηράκι με νερό απ' τον ψύκτη. Γυάλινο ποτήρι και εμφιαλωμένο νερό; Τι λες τώρα.Αυτά μόνο στην H.
Με ρωτάει αν κρυώνω."'Οχι, τρέμω από φυσικού μου" πήγα να της πω. Ζητάει συγνώμη,είναι η μόνη αίθουσα σε όλο το κτίριο που δεν έχει θέρμανση,και μόλις τώρα τους φέρανε ένα αερόθερμο. Μου το δείχνει,στο κουτί ακόμα, και η θεά ξεκινάει να προσπαθεί να ανοίξει το κουτί,για να το συναρμολογήσει ΤΩΡΑ. Της λέω να τ'αφήσει,ας κάνουμε την δουλειά μας,θα το αντέξω το κρύο (ξανάβαλα το παλτό,τί νά'κανα). Πάμε να ξεκινήσουμε την κουβέντα,αλλά το βλέπω,η τύπισσα δεν είναι εκεί,είναι στον αυτόματο πιλότο.Μού κάνει κάτι εντελώς ηλίθιες ερωτήσεις, αμφιβάλλω αν είχε κάτσει να μελετήσει το βιογραφικό μου. Γιατί πιστεύω ότι μπορώ να κάνω την δουλειά; Ξέρω γω, επειδή την έκανα τόσα χρόνια στην IBM ίσως; Γιατί έστειλα βιογραφικό; Ε δεν είχα τί να κάνω,και λέω ας στείλω. Αντί να προσπαθήσει να δει τι σόι manager είμαι και τί σημαίνει για μένα διοικώ μια ομάδα,πώς την κάνω ομάδα, αν ασχολούμε μόνο με αριθμούς ή αν μπορώ να πάρω και μέτρα για να φτάσει η ομάδα εκεί που πρέπει να φτάσει,με ρώταγε μαλακίες. Συν το ότι λίγο μετά σκάει κι' ένας αρσενικός,καθυστερημένος. Ρωτάω αν θέλει να ανακεφαλαιώσω,να τον βάλω στο κλίμα βρε αδερφέ,μπα,δεν ήταν ανάγκη. Και σιγά που ζήτησε συγνώμη για την καθυστέρηση,έτσι. Τι λέμε τώρα.
Μην σας τα πολυλογώ,η συνέντευξη κράτησε ένα εικοσάλεπτο το πολύ. Δεν μπορούσαμε να συννενοηθούμε. Αυτοί με ρωτάγανε μαλακίες, και όταν τούς πήρα τον έλεγχο και άρχισα εγώ πλέον να κουμαντάρω τη ροή γιατί αυτοί είναι άσχετοι, στραβώσανε.Και σιγά που απαντάγανε ουσιαστικά. "Ναι,όντως στην αγγελία δεν αναφέρουμε ότι είναι απαραίτητο το τεχνικό υπόβαθρο,αλλά εννοείται ότι για μια τέτοια θέση είναι υποχρεωτικό." Τί είναι υποχρεωτικό ρε όρνιο,το να ξέρει ο manager από χαλκό; Πας καλά; Οκ δεν θα τον χάλαγε,δεν λέω,αλλά αν αυτό ζητάς,βάλ'το στην ******* την αγγελία. Και οκ δεν τό'βαλες. Αφού βλέπεις το βιογραφικό μου,τί με φέρνεις εδώ όταν βλέπεις ότι τα πτυχία μου δεν είναι στον τεχνικό χώρο,και ισχυρίζεσαι ότι αυτό είναι απαραίτητο;
Τρεχάτε ποδαράκια μου. Την έκανα με συνοπτικές διαδικασίες.
Α,και κάτι τελευταίο : τούς ρωτάω αν θα μπορέσει να μου καλέσει ένα ταξί η υποδοχή. "Δεν ξέρουμε,ρωτήστε κάτω". Μάλιστα.Ρωτάω κάτω,ο της υποδοχής έκανε τσιγάρο,ΜΕΣΑ,και τον χάλασα.Του λέω για ταξί,και μου λέει "Να σας δώσω ένα τηλέφωνο,γιατί έχει αναμονή και..." Μπαρδόν; Τι μού'πε το άτομο,να μου δώσει τον αριθμό να πάρω ΕΓΩ;;;; Παίρνω το δολοφονικό το βλέμμα και τον καρφώνω : έχει αναμονή,και; Κοιτάει κάτω και παίρνει τηλέφωνο αυτός. Πρέπει να του πήρε κανά τρίλεπτο η όλη διαδικασία. Αναμονή βλέπεις.

Εγώ, πάντως, XXX σπίτι μου, δεν βάζω.