Cantar De Procella

Προηγούμενη Τετάρτη.
Γυρνάω σπίτι απ'το γραφείο.Περιμένοντας στην στάση βλέπω κάποιον να περιμένει κι αυτός,αλλά δεν φοράω τα γυαλιά μου οπότε δεν καταλαβαίνω ποιός είναι.Φτάνοντας στο Γκρήνοκ πετυχαίνω τον Τζόναθαν (Γάλλος συνάδελφος) ο οποίος πήγαινε σε κάποια παμπ με κάποια άτομα.Μου λέει να πάω κι εγώ,αλλά όντας κομμάτια (τι πρωτότυπο) του λέω ότι δεν.Εκείνη τη στιγμή ο τύπος που περίμενε στο λεωφορείο πλησιάζει και μας χαιρετάει.Συνειδητοποιώ ότι είναι ένας άλλος Γάλλος συνάδελφος,ο Ελουά.Καλησπέρες μπλα μπλα,προχωράμε προς τα κάτω."Τι κάνεις απόψε;" με ρωτάει "πάω για ύπνο" απαντάω εγώ,"εσύ;" (ναι ρε είμαι ξενέρωτη,τί θέτε τώρα; :p). "Θα πάω για ποτάκι" μου λέει,"θες νά'ρθεις;" Αρνούμαι λέγοντας ότι πρέπει να ξυπνήσω πολύ πρωϊ την επόμενη μέρα (ίσχυε) και ότι είμαι πολύ κουρασμένη (ίσχυε επίσης) και πάω να φύγω. Ο Ελουά όμως προσπαθεί να με πείσει,αρνούμαι ξανά."Εντάξει" μου λέει,"κάποια άλλη φορά τότε,ναι;" με ρωτάει χαμογελώντας."Ναι" απαντάω κι εγώ χαμογελώντας χωρίς να το πολυσκεφτώ.

Φτάνω σπίτι και με ζώνουνε τα φίδια.Περπάταγα πάνω κάτω στο σπίτι και μίλαγα μόνη μου δυνατά (ως συνήθως :p)."Ωχ...ωχ....γιατί κάτι μου λέει ότι ο Ελουά γουστάρει; 'Ντάξει και ο Τζόναθαν μου είπε να βγούμε αλλά αυτό ήταν αλλιώς. Ωχ... τι κάνουμε τώρα;Ε; Τί κάνουμε; Εγώ θέλω τον Μάρκο!" και άλλα τέτοια που δεν ξέρω για εσάς αλλά εμένα με πιάνουνε όταν έχω πάθει παράκρουση. Κοινώς,τρόμαξα. Πολύ.

Την επόμενη μέρα δεν ήμουν δουλειά οπότε είχα χρόνο να το σκεφτώ πιο ψύχραιμα το πράμα και νατο βάλω στα σωστά του πλαίσια.Ξέρετε... "Έλα 'ντάξει,και να γουστάρει δηλαδή τί έγινε; Σαν δεκαπεντάχρονο κάνεις! Δεν σε έφαγε ο άνθρωπος,να πάτε για ποτό σου είπε,και μάλιστα πολύ ευγενικά!Και ξεκόλλα με τα "εγώ θέλω τον Μάρκο",αυτό το κεφάλαιο πρέπει να κλείσει,τί θα γίνει; Οκ δεν σου αρέσει ο Ελουά εκ πρώτης όψεως,αλλά ούτε ο Μάρκο σου άρεσε στην αρχή ούτε ο Γιώργος ούτε ο Αλέκος κλπ! ΞΕΚΟΛΛΑ και δώσε ευκαιρίες!"

Τις τελευταίες ημέρες ο Ελουά να δίνει το παρών,διακριτικά αλλά σταθερά.Ένα πείραγμα από δω,ένα λίνκιον από 'κεί,ένα να παρατάει την παρέα του για να έρθει να μιλήσει σε μένα όταν με πετυχαίνει έξω για τσιγάρο κλπ. Εγώ ευγενική,φιλική,να βγάζω ένα "είδωμεν". Σήμερα ήρθε πάλι έξω που έκανα τσιγάρο (τρία τσιγάρα την ημέρα κάνω,δεν θέλω σχόλια! :p),ψιλοκουβέντα,όποτε το σήκωνε το κλίμα όμως με άγγιζε.Χαλαρά πάντα έτσι; Εγώ σταθερή στο "είδωμεν",να μην δείχνω ούτε πολλά ούτε λίγα.Έλα όμως που μου είπε σε κάποια φάση ότι του αρέσει το ράγκμπυ (έλεος! :p) και φυσικά εγώ ανέφερα τον Μάρκο διότι αυτός μ' έχει μάθει τα λίγα που ξέρω.Να μην τα πολυλογώ μίλαγα για τον Μάρκο κανά τρίλεπτο πριν συνειδητοποιήσω τί κάνω και το βουλώσω (τί είπες; ηλιθία; κάτσε καλά,αφού ξέρεις πώς είναι!).Ο Ελουά δεν πτοήθηκε όμως. Μου είπε πάλι να πάμε για ποτό,στο πιο χαλαρό όμως αυτή τη φορά,του στυλ "μετά τη δουλειά θα πάω clubhouse (η παμπ που έχουμε εδώ,ναι η εταιρεία έχει δικιά της παμπ :p) ,γιατί δεν έρχεσαι κι εσύ;"Απάντησα ότι θα δω,εξαρτάται από το πώς θα είμαι όταν θα έχω τελειώσει την δουλειά κλπ.

Τόμπολα.


Δεν ξέρω αν θα πάω.Δεν πολυψήνομαι για να είμαι ειλικρινής.


Μες στο μυαλό μου έχω την φωνή της δασκάλας μου να μου λέει "Η ζωή δεν δίνει τις χιλιάδες ευκαιρίες Φαίη!" και την δική μου να λέει "θέλω να διαλέγω ΕΓΩ πανάθεμα το κεφάλι μου,όχι οι άλλοι!".




E cercherò su di me