Cantar De Procella

Λοιπόν...

Κοίτα τί παίζει τώρα. Περνάω φάση, και φάση άσχημη. Μια καταθλιψούλα την έχω,το ξέρω. Ε λογικό είναι, γαμήθηκα, και θα εξακολουθήσω για δύο μήνες ακόμα. Μετά,το χάος. Δεν ξέρω τίποτα. Και στην παρούσα φάση δεν μ΄ ενδιαφέρει το "μετά". Ό,τι μού 'ρθει. Εμείς οι βλάχοι όπου λάχει κι έτσι. Μέχρι να τα ξαναβρώ με τον καθρέφτη μου λοιπόν, την κατανόησή σας. Το ξέρω ότι ανησυχείτε, το νιώθω, αλλά έτσι θέλω στην παρούσα φάση. Μακριά όλοι γιατί ούτε το νοιάξιμό σας δεν παλεύω, δεν τό' χω λέμε. Ακόμα και το να μιλήσεις, να εκφραστείς, προϋποθέτει πράγματα, κι εγώ στην παρούσα δεν τά' χω. Ναι ρε παίδες, είμαι σκατά, τί να κάνουμε τώρα δηλαδή, αυτή είμαι και κάντε πίσω γιατί δαγκώνω λέμε. Άμα είσαι δικός θα καταλάβεις, άμα δεν είσαι, τα κουβαδάκια σου και σ' άλλη παραλία. Εγώ ξέρω τί να κάνω άμα δω τα πολύ σκούρα (γιατί τα ξέρω και τα πολύ σκούρα, έννοια σου), θα πάρω ένα δυο τηλεφωνάκια, έστω και για να πω μαλακίες (Lucia σε λατρεύω), και θα ανοίξει λίγο ο γαμημένος Σκωτσέζικος ορίζοντας που τέλη Μάη μάς έχει μες το κρύο και την καταχνιά.

On other news, μού έχουν κολλήσει στο μυαλό δύο πράγματα τα οποία έγιναν πριν αρκετό καιρό αλλά τώρα μού' ρθε να τα σκεφτώ, οπότε επειδή κάτι θέλει να πει ο ποιητής τα γράφω εδώ να τα θυμάμαι και να τά 'χω, έτσι, και φάτσα κάρτα.

1. Αθήνα, περιμένω το μετρό, κάπου. Με καρφώνει αρσενικός ευάερος ευήλιος (κατά τα προσωπικά γούστα πάντα, είπαμε, περί ορέξεως...). Ως συνήθως, αργώ να το πάρω πρέφα διότι είμαι στην κοσμάρα μου (πάλι καλά που τουλάχιστον με ξέρουν εκεί πέρα πλέον και περνάω καλά). Μολις το παίρνω χαμπάρι, τί νιώθω; Of all things δηλαδή, εγώ τί ένιωσα;


Έκπληξη.


Πάρ ' τα μαλάκα Φαίη. Έτσι, πάρε νά 'χεις δουλειά για το σπίτι.



2. "Η θλίψη σου μού μοιάζει περισσότερο με κούραση παρά με κάτι άλλο...".


Μέσα είσαι, και τα σέβη μου στην διορατικότητά σου.


Meanwhile, θα εξακολουθήσω να λιώνω αυτό.