Cantar De Procella

Ρε φίλε,αυτό είμαι,τί να κάνουμε τώρα δηλαδή;

Κοίτα,εδώ πέρα,είναι αλλιώς τα πράγματα. Και φυσικά και αλλάζω,φυσικά και προσαρμόζομαι στα εδώ δεδομένα,δεν την παλεύεις αλλιώς. Όλοι ρωτάνε πώς αντέχω και πώς το ένα και πώς το άλλο.Ρε με δουλεύετε; ΕΤΣΙ αντέχω,με το να αλλάζω.Και οκ δεν ξέρω αν η αλλαγή είναι προς το καλύτερο ή το χειρότερο, αυτό που ξέρω είναι ότι μέσα μου, εγώ ρε παιδί μου πώς το λένε, δεν νιώθω να τρέχει τίποτα ρε γαμώτο,πώς να στο πω, είμαι ok (note to self : δεν μπορώ να γράψω "καλά", μπορώ να γράψω "οκ"). Εντάξει κουράζομαι και όταν κουράζομαι, γάμησέ τα, δεν βλέπω τίποτα και κανέναν (πέρα από το κρεβάτι μου ίσως). Και ναι δίκιο έχεις, πρέπει να ξεκουραστώ γιατί δεν την παλεύω έτσι, αλλά αυτό κάνω πανάθεμά με, μην κοιτάς που δεν στα λέω,αλλά βρίσκω τρόπους και παίρνω ανάσες. Με κακομαθαίνω, κωλοβαράω στην δουλειά και δεν έχω καμία τύψη γι' αυτό, τις ταινιούλες μου, τα παιχνίδια μου,τα ράδιά μου, τα ξενύχτια μου. Μοναχικά σπορ θα μου πεις όλα. Ναι, είναι. Γι αυτό και μου βγαίνει έντονη η ανάγκη της ομάδας. Αλλά πού ομάδα, εδώ πάνω; Δεν παίζει λέμε. Τό 'χω προσπαθήσει άπειρες φορές, μέχρι που έπιασε κιόλας σε κάποια φάση, αλλά σε ένα περιβάλλον που όλα είναι συνέχεια ρευστά, ποιές ανθρώπινες σχέσεις, χτίζεις κάτι και μετά το χάνεις, και δεν έχω όρεξη να ασχοληθώ στην παρούσα φάση, απλά δεν μού βγαίνει.

Αυτό στο οποίο έχεις δίκιο, είναι ότι δεν μιλάω. Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν μιλάω σε σένα. Όχι γιατί δεν σε νοιάζομαι ή τρέχει κάτι, αλλά γιατί πολύ απλά δεν μπορείς να καταλάβεις. Και δεν μπορείς να καταλάβεις γιατί δεν είσαι εδώ.

Όταν μιλάω στον Χ. ας πούμε, που είναι εδώ κι αυτός πολλά χρόνια, δουλεύοντας, καταλαβαινόμαστε, ξέρει ο ένας τί εννοεί ο άλλος. Γιατί τό χει ζήσει στο πετσί του ρε παιδί μου, εσένα, όσο κι αν σ΄αγαπάω,να σου πω τί το κέρατό μου μέσα,δεν έχω τα λόγια να εξηγήσω πράγματα που βιώνω κάθε μέρα, απλά δεν γίνεται, κάποια πράγματα -για να μην το τραβήξω και πω όλα - πρέπει να τα ζήσεις για να τα καταλάβεις.

Δεν είναι αυτό ρε συ, δεν είναι για άλλη μια φορά το παλιό "είμαι βράχος", "είμαι θεά" και σούπερ ντούπερ άτομο και όλα τα μπορώ και όλα τα κάνω και δεν μασάω μία, πούτσες μπλε, στα πράγματα τα οποία θέλω εγώ ψάχνω και βρίσκω τρόπο και τα καταφέρνω, αλλά ως εκεί. Στα δικά μου ρε παιδί μου πώς το λένε. Και δεν βλέπω τίποτα κακό σ' αυτό. Ακόμα κι αν χρειάζομαι μια δικαιολογία για να καλύψω κάτι στα μάτια του κόσμου πού και πού, στ΄@@ μου, και δικαιολογία θα βρω και ό,τι χρειαστεί θα το κάνω (όσο δεν παραβιάζω προσωπικές αξίες πάντα,είπαμε). Κι αν ακόμα έχεις δίκιο κι εγώ έχω πάρει εντολή να τα καταφέρνω πάντα, αφ' ενός μεν σαφώς και δεν τα καταφέρνω σε όλα (love life? τί ν' τούτ' ; ) , αφ' εταίρου, ε ωραία και τί να κάνω τώρα δηλαδή, να πάω σε ψυχοθεραπευτή και να του πω "ψιτ, πρόβλημα, για έλα μία να το στρώσουμε"; Με την καμία. Χέστε με με την ψυχολογία στην παρούσα φάση δηλαδή. Δεν έχω καμία όρεξη ούτε να ψυχοψαχτώ, ούτε να λύσω και να αναλύσω κλπ. Καμία όμως. Αυτή είμαι, καλώς ή κακώς, και γουστάρω, και θα κάτσω με την πάρτη μου να μ' απολαύσω έτσι όπως είμαι. Κι αν σας κάνει έχει καλώς. Αν δεν σας κάνει,πακέτο, αλλά θα πάω να βρω άλλους που να τους κάνει. Έχω κι εγώ δικαίωμα να ΜΗΝ θέλω να ψάξω, να ΜΗΝ θέλω να μάθω σε τί φάση ακριβώς βρίσκομα και πού πάω και τί κάνω. Κάνω ό,τι μου καυλώσει, όπως μου καυλώσει και όταν μου καυλώσει. Και τις φορές που δεν το κάνω, ε προφανώς δεν έχω καυλώσει αρκετά, τί να κάνουμε τώρα δηλαδής, συμβαίνουν κι αυτά.

Αυτό που προσπαθώ να πω, είναι "παιδιά, κουλάρετε". Και δεν το λέω για να σας καθησυχάσω και να με αφήσετε ήσυχη να πήξω στην μιζέρια μου. Γιατί δεν νιώθω μίζερη. Καμία σχέση.


Ναι; ;)