Cantar De Procella

Μόλις είδα το The Reader.

Τί τό 'θελα..


Μαλακίες σου λέω, σαφώς και τό' θελα, είχα διαβάσει το βιβλίο, μου' τό κανε δώρο ο καλύτερός μου φίλος.

Την είχα κατεβάσει καιρό την ταινία αλλά δεν την έβλεπα.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που την είδα τώρα.


Πολύ μικρότερος με πολύ μεγαλύτερη.


Κι όμως...δεν την ξεπέρασε ποτέ.

Bear with me λίγο, είμαι ακόμα επηρρεασμένη απ' την ταινία και δεν..τό' χω.

Είναι λες και προσπαθώ να μού δώσω την άδεια..Να απενοχοποιηθώ ώστε να μπορέσω να..

Να τι ;

Δεν ξέρω, ειλικρινά δεν ξέρω.

Ν' αφεθώ να το ζήσω ελπίζω. Ό,τι κι αν είναι.

Κι αυτός πανάθεμά τονα, εκεί, δεν το κουνάει ρούπι ρε συ το σπόρι, δεν μού' χει ξανατύχει τέτοιο πράγμα, με όποιον τρόπο μπορεί, δεδομένης της κατάστασης, εκεί! Τι τοίχους σηκώνω, τι εξαφανίζομαι,τι κάνω μαλακίες...Εκεί!

Το κέρατό μου.


"Γιατί, θά'θελες να την είχε κάνει κι αυτός με ελαφρά δηλαδή; Αυτό μου λες τώρα;" ρωτάει η φωνούλα μέσα μου.


Καλή ερώτηση.









Δεν έχω απάντηση να δώσω...