Cantar De Procella

Asteroid

Διάλογοι στο μετρό

- Μ’ αγαπάς;
- Σ’ αγαπώ…
- Όπως στην αρχή;
- Φυσικά… Πώς σούρθε τώρα;
- Μ’ αγάπησες όταν με γνώρισες; Όπως ήμουν;
- Άντε πάλι! Βέβαια όπως ήσουν, σ’ αγάπησα…
- Τότε γιατί ν’ αλλάξω;
- Ποιος σου λέει ν’ αλλάξεις;
- Τι ποιος; Εσύ! Κάθε μέρα, κάθε που συναντιόμαστε, περιμένεις κάτι από μένα… που
δεν θάν’ από μένα…
- Δεν καταλαβαίνω… Από πού θάναι;
- Από σένα… Περιμένεις κάτι σαν αυτά που θες εσύ, σαν αυτά που πιστεύεις εσύ… Σαν
να γίνω με τον καιρό εσύ! Να θέλουμε τα ίδια, να μας αρέσουν τα ίδια, να κάνουμε τα
ίδια, να λέμε τα ίδια… Θες να μ’ αλλάξεις!..
- Όχι… Δεν ξέρω… Δηλαδή μόνο του γίνεται… αν γίνεται…
- Άμα αλλοιώς ήμουνα και μ’ αγάπησες, άσε με έτσι…
- Μα κι εγώ δεν γίνομαι σαν εσένα με τον καιρό; Έτσι δεν γίνεται πάντα; Εγώ θα γίνω
εσύ κι εσύ εγώ. Ένα πράμα!..
- Ανατριχιάζω…
- Κι εγώ… Πού το πας; Μου λες;
- Πουθενά δεν το πάω. Απλώς, δε θέλω αυτό το ένα πράμα…
- Άντε πάλι! Τρομάζω…
- Μην το παίρνεις στραβά. Στο κρεβάτι, που σε καίει ένα θάμαστε! Αλλά σαν
χαρακτήρας, σαν γούστα, σαν απόψεις, δύο! Πώς να στο πω;
- Μα όλα τα ζευγάρια…
- Άστα όλα τα ζευγάρια. Δε θέλω νάμαστε σαν τον πατέρα μου και την μάνα μου, σαν
τον πατέρα σου και την μάνα σου. Ούτε σαν τους φίλους μας. Που αρχίζει μια φράση ο
ένας και την τελειώνει ο άλλος… που σ’ όλα συμφωνούνε…
- Το λένε ταύτιση…
- Το λένε αλλοτρίωση…
- Ξέρεις πόσοι πασχίζουνε μια ζωή για να το πετύχουν αυτό;
- Δε με νοιάζει… Ας κάνουν ό,τι θέλουν ο άλλοι. Εγώ για μας δεν θέλω να θέλουμε σώνει
και καλά τα ίδια… Δε θέλω νάμαστε κολλημένοι. Δε θέλω εκείνο το «ένα και το αυτό»…
Που λένε οι άλλοι «Ε, άμα μίλησες με αυτόν, είναι σαν να μίλησες και μ’ αυτήν, άμα
συνεννοήθηκες μαζί της, συμφωνεί κι αυτός…».
- Αλλού ο ένας κι αλλού ο άλλος, δηλαδή; Ωραία πράματα!.. Αυτό θες;
- Όχι… Αυτό, που λέω είναι να βρισκόμαστε πότ’ εδώ, πότ’ εκεί… Πότε θάρχεσαι εσύ προς
τα μένα, πότε εγώ προς τα σένα. Όχι σαν ταύτιση, αλλά σαν να συναντιόμαστε και να
εξερευνούμε διαρκώς,. Σαν να προσπαθούμε να κερδίσουμε ο ένας τον άλλο διαρκώς….
- Και πού θα μας πάει αυτό;
- Γιατί να μας πάει κάπου; Το θέμα είναι να κινούμαστε. Όχι να γίνουμ’ ένα, ν’
αλυσοδεθούμε και ν’ αράξουμε…
- Η διαδρομή δηλαδή;
- Η διαδρομή! Αυτό είναι! Λίγο τόχεις να την κάνουμε μαζί;
- Δεν ξέρω…
- Ούτ’ εγώ… Αλλά σου λέω τι ελπίζω, τι εύχομαι… Άμα αγαπάμε κάποιον, πρέπει να τον
κάνουμε κτήμα μας σώνει και καλά; Να τον δένουμε, μη μας φύγει; Να τον κάνουμε και
καθ’ ομοίωση;
- Θες να χωρίσουμε… Το κατάλαβα απ’ την αρχή!
- Άλλ’ αντ’ άλλων καταλαβαίνεις… Εγώ λέω νάμαστε όπως είμαστε. Όπως είν’ ο
καθένας μας! Όχι να γίνουμε εσύ εγώ κι εγώ εσύ. Σαν μπερδεμένοι ένα πράμα. Σα
ζωγραφιά με νερομπογιά στο χαρτί, πούπεσε νερό και πασαλείφτηκαν τα χρώματα και
δε ξεχωρίζει τίποτα…
- Μοντέρνα τέχνη…
- Που πιο παλιά δε γίνεται!.. Δε θέλω νάμαι ιδιοκτησία σου ούτε κι εσύ δική μου… Ούτε
να γίνουμε αχταρμάς θέλω! Ξέρεις τι θέλω;
- Τι;
- Θέλω νάμαι κομμάτι σου! Κομμάτι από την ζωή σου και κομμάτι από σένα! Κι εσύ
κομμάτι δικό μου, κομμάτι από μένα… Όπως στην αρχή. Αυτό είν’ αγάπη… Κατάλαβες;
- Κατάλαβα…
- Και;
- Τι και;
- Τι λες;
- Τι να πω; Σήκω να κατέβουμε… Φτάσαμε…