Cantar De Procella

Όταν τέλειωσα το σχολείο,λίγο πριν τα δεκαοχτώ μου,έπιασα δουλειά μέσω της μητέρας της τότε καλύτερής μου φίλης σε ένα νοσοκομείο για ένα μήνα,ως τηλεφωνήτρια.Όλο τον Ιούλιο θα ήμουνα εκεί,να μαζέψω τα χρήματα που χρειαζόμουνα για να πάω πρώτη φορά μόνη μου διακοπές.Είχα ξαναδουλέψει,έκανα μαθήματα αγγλικών και έκθεσης απ' τα δεκάξι μου.Άλλο πράμα όμως το νοσοκομείο,είδα πολλά.

Θυμάμαι μια μέρα που ήμουνα στην δουλειά και είχαμε διάλειμμα (πώς γράφεται δεν ξέρω),είχανε μαζευτεί από πάνω μου κάτι "συνάδελφοι",όχι του τηλεφωνικού κέντρου,αλλά οι οδηγοί των ασθενοφόρων,κάτι κυρίες από το γραφείο κινήσεως,κάτι αδέσποτες νοσοκόμες κλπ., και είχανε πιάσει ψιλή κουβέντα.Εγώ ως σπορίδιο,νέα στην δουλειά ΚΑΙ βυσματωμένη (σα να λέμε τα τρία κακά της μοίρας μου ένα πράμα),δεν έβγαζα κιχ και άκουγα.Οπότε κάποια στιγμή,δεν θυμάμαι πώς πήγε η κουβέντα,το ρίξανε στα υπαρξιακά και στο πώς εξελίσσεται η ζωή του καθενός και τί έχει τύχει στον καθένα.Οπότε γυρίζει κάποια στιγμή ένας από τους παρευρισκόμενους και με ρωτάει εγώ πώς τα βλέπω τα πράγματα.Τί να του έλεγα,εγώ σ'εκείνη τη φάση της ζωής μου δεν υπήρχα.Οπότε πέταξα μια γενικούρα του τύπου "δεν ξέρω ακόμα,ψάχνομαι" ελπίζοντας ότι θα μ'αφήσει ήσυχη.Έπιασε.Αλλά πριν μου γυρίσει την πλάτη και αρχίσει να ξαναμιλάει με τους άλλους μου είπε αυτό : "Ε,πώς θα πάει κι εσένα η ζωή σου,θα βρεις μια σταθερή δουλειά,θα γνωρίσεις κάποιον από εκεί,θα παντρευτείς,θα κάνεις οικογένεια και ορίστε."

Δεν απάντησα.Παρά τα (ούτε καν) δεκαοχτώ μου χρόνια,θυμάμαι ότι με τρόμαξε η κουβέντα αυτή.Ένιωσα λες και η ζωή μου να ήταν προκαθορισμένη ήδη,σα να επρόκειτο όντως να γίνει όπως μου έλεγε ο "συνάδελφος",και ένιωσα να πνίγομαι.Στιγμιαία.Διότι μετά θυμάμαι ότι γύρισα και είπα από μέσα μου "τι λε ρε που θα κυλήσει έτσι η ζωή μου,μ' αυτό το πλευρό να κοιμάσαι".Ή κάπως έτσι.

Κοιτάζοντας τώρα πίσω,δεν μπορώ παρά να νιώσω περηφάνια και γι' αυτό που σκέφτηκα τότε (ήμουνα μια υπέρτατη και ανυπέρβλητη θεά από τα μικράτα μου :p) αλλά και για την πορεία που έχω κάνει έως τώρα.Ναι έκανα λάθη, ναι,άργησα να κάνω κάποια πράγματα και βιάστηκα να κάνω κάποια άλλα,ναι υπάρχουν ακόμα πολύ σημαντικά πράγματα που δεν έχω κάνει (με το timing γενικά έχω ένα πρόβλημα βρε παιδί μου :p). Αλλά έκανα και κάνω ό,τι μπορώ και όπως το μπορώ,στον δικό μου χρόνο και με τον δικό μου τρόπο.Και αυτό,δεν μπορεί να μου το πάρει κανένας.

Περιττό να σας πω ότι η ζωή μου μόνο όπως την είχε "προβλέψει" εκείνος ο Κυριούλης δεν είναι :)