Cantar De Procella

Μπαίνω στο σπίτι μου και μου φεύγει ένα "επιτέλους!". Νιώθω το στόμα μου να χαμογελά και τα μάτια μου να φωτίζονται.Τόσο πολύ μου έλειψε λοιπόν! Αφήνω τα μπαγκάζια στο πάτωμα του σαλονιού και ανοίγω την πόρτα της κουζίνας.Μού'ρχεται μια μπόχα άλλο πράμα.Κι είχα αφήσει κι ανοιχτό το παράθυρο,φαντάσου :p Ψάχνω να βρω την αιτία,και μου αποκαλύπτεται όταν ανοίγω το ψυγείο.Ξεχασμένο μπρόκολο.Πάλι το μπρόκολο μου την έκανε την δουλειά.Το πετάω με συνοπτικές διαδικασίες και κάνω έναν έλεγχο να δω τί άλλο μας έχει αφήσει χρόνους.Μην τα πολυλογώ,όταν τελειώνω το ψυγείο είναι σχεδόν άδειο."Μάαααααλιστα",σκέφτομαι. "Πρέπει να πάω για ψώνια μου φαίνεται!".

Επιστρέφω στο σαλόνι (στα δυο βήματα δηλαδή,σπιταρώνα όχι αστεία!).Ανοίγω τα μπαγκάζια και ξεπακετάρω.Όχι όλα,βαριέμαι.Τα απαραίτητα μόνο.Πετάω bubble wrap και λοιπά συναφή ταξιδιωτικά στο πάτωμα-ούτως ή άλλως σκούπισμα θέλει,οπότε δεν με νοιάζει.Ανοίγω παράθυρα παντού να ξεβρωμίσει ο τόπος,βουτάω το πορτοφόλι και τα κλειδιά και βγαίνω.

Κατεβαίνω προς το Tesco.Να πάω στο μικρό ή το μεγάλο; Μια ματιά γύρω με κάνει ν'αποφασίσω.Στο μεγάλο.Είναι λίγο πιο μακρυά κι έχω όρεξη να περπατήσω.Τα πάντα γνώριμα,κινούμαι στο Greenock με την ίδια ευκολία που κινούμαι στην Αθήνα.Αυτή η σκέψη κάτι μου κάνει,αλλά δεν το ψάχνω,δεν έχω όρεξη.Κατεβαίνοντας κάποια σκαλιά ακούω βήματα πίσω μου.Λίγο μετά με προσπερνά ένας Σκωτσέζος,γυρνώντας για λίγο προς το μέρος μου για να μου πει χαμογελώντας μια χαζομαρούλα για τα σκαλιά.Γελάω,έχω κέφια.

Σταματάω στην τράπεζα και τσεκάρω το υπόλοιπο του λογαριασμού μου.Χλωμιάζω.Μόνο τόσα; Φτου.... Δε γαμιέται,θα την παλέψω.Πάντα την παλεύω.Μπαίνω στο Tesco.Κατευθύνομαι με τη μία στα dvd.Θέλω να βρω το Pride & Prejudice,για να τό'χει δει τόσες φορές η Βαρβάρα δεν μπορεί, θά'ναι καλό.Ψάχνω,ρωτάω,πουθενά.Το κέρατό μου,τόσους μήνες τό'βλεπα μπροστά μου και το σνόμπαρα,και τώρα που το θέλω δεν το βρίσκω!Απογοητευμένη πάω στα λαχανικά,μετά στα φρούτα,τα γαλακτοκομικά κοκ.Παίρνω τα απαραίτητα,πληρώνω,γυρνάω σπίτι.Το μυαλό μου να τρέχει.Νιώθω άνετα εδώ,τόσο άνετα!Και αύριο δουλειά.Θα δω και τον Μarco.Άραγε πώς θα είμαστε,πώς θα είναι,θα έχει αλλάξει τίποτα;Κι αν δεν; Κι αν.... Με μια απότομη τρίπλα βάζω φρένο."Χέσε μας ρε κούκλα μου με τον Marco και τα "αν" σου,τελείωνε,το κούρασες! Και πώς θα είναι και τι θα κάνει και πως θα το κάνει....αμα πια!Ωραία,κι εγώ σου λέω ότι έχει γίνει ένας θεός και όσο ήταν Ιταλία πήδηξε τις 35 γκόμενες και τώρα που γύρισε βρήκε άλλες 35.Τι αλλάζει αυτό σε σένα; ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ ΑΥΤΟ ΜΕ ΣΕΝΑ; ΚΑΜΙΑ!"

Το κόβω μαχαίρι.Ξαναμπαίνω σπίτι και προσέχω έναν φάκελο στο πάτωμα που δεν είχα δει πριν.Ωχ,το ρεύμα.... τ'ανοίγω...Ωχχχχ,πακέτο.Περισσότερα απ' οσα έχω στην τράπεζα.Θα βάλω χέρι στον Ελληνικό λογαριασμό-πάλι.

Τακτοποιώ τα ψώνια.Με λίγη προσοχή δεν θα χρειαστεί να ξαναψωνίσω μέχρι να πληρωθώ (λέμε τώρα :p). Σκέφτομαι να βάλω να μαγειρέψω,αλλά με πιάνει μια επιθυμία να πω σε κάποιον ότι γύρισα.Σε κάποιον εδώ,στην Σκωτία,όχι στην Ελλάδα.Σε ποιόν όμως; Πρώτη σκέψη φυσικά ο Marco,μιας και αυτο ήταν κάτι που κάναμε,με το που θα γύρναγε ο ένας ή ο άλλος θα στέλναμε μήνυμα.Απορρίπτεται.Σε ποιόν; Χμμμ.... H Barbara! Πιάνω το κινητό και την παίρνω.Δεν το σηκώνει.Oh well,εξακολουθώ να μην χαλιέμαι. Αράζω στον καναπέ,να οριζοντιωθώ λιγάκι και μετά να πάω να μαγειρέψω.Ναι καλά.Με κυριεύει η κούραση απ'το ταξίδι και ξυπνάω αρκετές ώρες αργότερα.Απ' το κρύο.Έχω ανοιχτά τα παράθυρα και την θέρμανση κλειστή.Α ρε....

Μαγειρεύω,τρώω,κάθομαι στην τηλεόραση.Αηδίες.Βάζω μια ταινία και αράζω.Τώρα μάλιστα! Χουχουλιάζω κάτω από μια κουβέρτα και το απολαμβάνω όσο δεν πάει!

Δυόμιση ώρες μετά μπάινω για μπάνιο και ακολουθεί διαδικασία καλλωπισμού.Κρέμες αντικρέμες και παρακρέμες.Θέλω να φτιάξω και νύχι αλλά έχει παέι αργάμιση.Τ'αφήνω και ξαπλώνω.

Πρώτη μέρα στην δουλειά κι είμαι μες στην καλή χαρά.Μοιράζω χαμόγελα,ευχές, αγκαλιές και φιλιά, όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά και όχι απαραίτητα σε όλους.Χαίρομαι αληθινά που τους βλέπω,χαίρονται που με βλέπουν.Ζεστά βλέμματα από παντού.Και απ' τον Μarco.Μες στην καλή χαρά,χαίρεται που με βλέπει και φαίνεται.Ανακουφίζομαι.Για όλη την ημέρα είμαστε μες στο γέλιο και το πείραγμα.Μ'αρέσει.Μόλις όμως νιώθω ότι πάει να μου συμπεριφερθεί σαν φιλαράκι,το κόβω.Δεν θα γίνουμε φιλαράκια εμείς οι δύο μάτια μου,τελεία και παύλα.Ούτε ζευγάρι θα γίνουμε.Αλλά θα είμαι πάντα επικίνδυνη για σένα όπως εσύ θα είσαι πάντα επικίνδυνος για μένα.

Νιώθω αποδεκτή στην Σκωτία.Δεν με κρίνει κανείς,δεν μου ζητάει κανείς ν'αλλάξω.Κοιτάω τους ανθρώπους γύρω μου και έχουν ζεστασιά στα μάτια τους.Είμαι αλλιώς εδώ,το νιώθω.Είμαι μες στο χαμόγελο και το γέλιο,μπορώ να είμαι γλυκιά και με κατανόηση.Δεν νιώθω μιζέρια. Είναι αυτό κάτι που το πήρα απ' την Ελλάδα όμως; Ή μήπως είναι επειδή ξεκουράστηκα; Ή επειδή οι περισσότερες σχέσεις εδώ δεν είναι ουσιαστικές; Ή όλα αυτά; Δεν ξέρω,και για την ώρα δεν με νοιάζει.Χαλαρώνω,αφήνομαι,απολαμβάνω.Θά'ρθει η ώρα και γι' αυτά.

Καλή χρονιά!