Cantar De Procella

Ξεχνάω.Αλήθεια σας λέω,ξεχνάω.Όχι το μάτι της κουζίνας ανοιχτό,τα κλειδιά μου και λοιπά συναφή.Όοοοοοχι.Πώς θα μπορούσα, άλλωστε, να ξεχνάω κάτι τόσο απλό και ταπεινό,εγώ,μια υπέρτατη και ανυπέρβλητη θεά.Αυτά είναι για τους κοινούς θνητούς.Εγώ ξεχνάω άλλα,high πράματα.Θα το πάω μέσω κωλοπετινίτσας για να εξηγήσω,you have been warned!

Πάμε λοιπόν.

Όταν βλέπω κάτι στον εαυτό μου που θεωρώ ότι πρέπει ν'αλλάξω,στην αρχή κάνω την πάπια.Για να μην σου πω την στρουθοκάμηλο.Και την κότα πολλές φορές (κάτι τρέχει με μένα και τα πτηνά,mental note να το κοιτάξω).Αν καταφέρω να ξεπεράσω αυτά τα πρώτα στάδια άρνησης,φόβου και παγωμάρας,ξεκουνιέμαι και ξεκινάω την παρατήρηση.Όχι πουλιών,είπαμε.Την παρατήρηση του εαυτού μου.Γιατί το κάνω αυτό; Διότι πρώτα απ' όλα πρέπει να εντοπίσω πότε και υπό ποιές συνθήκες υιοθετώ την συμπεριφορά που θέλω να αλλάξω.Διότι αυτή η συμπεριφορά έχει κάποια συναισθήματα από πίσω,τα οποία μπορεί να είναι δικαιολογημένα, μπορεί και όχι.Αν είναι,πάει καλά,το μόνο που πρέπει ν 'αλλαχτεί είναι το πώς τα βγάζω προς τα έξω.Αν πρόκειται περί αδικαιολογήτων,πακέτο,αυτό θέλει περισσότερη δουλειά (τί είδους δουλειά θέλει δεν θα το πω,βαριέμαι τώρα :p ).

Με το που αρχίζω και παρατηρώ λοιπόν,μπαίνω και στην διαδικασία αλλαγής.Τί εννοώ; Ας χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα. Α,ένα πρόσφατο. Θα θυμάσαι ίσως ότι ένα-δύο post πιο πριν έλεγα για το ότι δεν θα γίνω φιλαράκι με τον Marco,θα παραμείνω επικίνδυνη γι' αυτόν (τί εννοώ με το επικίνδυνη; Ρίξε μια ματιά εδώ και θα καταλάβεις.Αν από την άλλη δεν ξέρεις ποιός είναι ο Marco,ντροπή σου,πάνε να διαβάσεις όλα τα προηγούμενα posts μου και γρήγορα,που μού' ρχεσαι εδώ μέσα αδιάβαστος,άντε μπράβο!).

Τί έλεγα; Α ναι,να γίνω επικίνδυνη.Αυτό λοιπόν δεν είναι one-off περίπτωση,είναι κάτι που έχει να κάνει με την στάση σου γενικά.Αυτό που βγάζεις που λένε.Πώς μερικοί άνθρωποι σου βγάζουν με τη μία το φιλικό,κάποιοι άλλοι το αχώνευτο,άλλοι το να-σε-βάλω-κάτω-να-σου-πετάξω-τα-μάτια-έξω,και κάποιοι άλλοι απλά σου βγάζουν την παναγία; Έεεεεετσι. Αυτό λοιπόν φίλοι μου καλοί-καλοί μου φίλοι δεν είναι τυχαίο,όλο το παιχνίδι εκεί παίζεται.Γνωρίζοντάς το λοιπόν εγώ αυτό (τί θεά θα ήμουν αλλιώς),γύρισα και πήρα αυτή την απόφαση.Αυτή η απόφαση προϋποθέτει αλλαγή από μέρους μου φυσικά.Τί αλλαγή; Να σου πω.Εχθές που λες έλαβα ένα mail απ' τον Marco το οποίο ήταν πρόσκληση για έναν αγώνα rugby που θα γίνει το Σάββατο,της τοπικής ομάδας εναντίον μιας Γλασκωβέζικης (για την τοπική κονωνία η σημαντικότητα του θέματος είναι σα να παίζει ΠΑΟ-ΟΣΦΠ για κύπελλο για να σου δώσω να καταλάβεις).Αυτό το email λοιπόν είχε την εξής ιδιεταιρότητα : δεν είχε τίποτα προσωπικό.Ήταν μια γενικής φύσεως πρόσκληση η οποία είχε σταλεί σε δεν ξέρω κι εγώ πόσο κόσμο,και δεν ξέρω και σε ποιό κόσμο,καθώς όλα τα ονόματα ήταν σε bcc,ακα δεν βλέπουμε τους αποδέκτες.

Ως noob που είμαι στο όλο concept ( και,ντάξει,τού' χω και μια αδυναμία του Marco έτσι) στην αρχή καταχάρηκα."Αχ τι ωραία,και με κάλεσε,και αυτό σημαίνει αυτό κι εκείνο και τ' άλλο και θα είναι έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα και τι καλά που θα περάσουμε" κλπ κλπ κλπ.Ως θηλυκό όμως,και δεδομένων όλων όσων έχω τραβήξει με το συγκεκριμένο άτομο,σιγά μην τό 'δειχνα.Έδειξα ότι ενδιαφέρομαι,άφησα ανοιχτό το ενδεχόμενο του να πάω,ο Marco μου είπε όλο χαρά ότι μπορώ να πάω μαζί του,εγώ τό 'παιζα λίγο δύσκολη κλπ.Αλλά,κακά τα ψέμματα,είχα χαρεί που "με ήθελε μαζί του".

Μερικές ώρες αργότερα και αφού το συναίσθημά μου έχει αρχίσει να μαυρίζει χωρίς αρχικά να μπορώ να καταλάβω γιατί,τρώω την φλασιά "Που πας ρε Καραμήτρο; " :

-Τι σε κάλεσε ρε κοπέλα μου; Επειδή σε έκανε copy σε ένα mail που έστειλε σε όλο τον κόσμο; Επειδή το mail ήταν του τύπου "εγώ θα πάω εκεί,όποιος θέλει ας έρθει"; Δεν σου είπε "θα ήθελες να έρθεις μαζί μου εκεί;",σε έβαλε στον κουβά μαζί με όλους τους άλλους! Κι εσύ χαζοχαίρεσαι και σκέφτεσαι πως θα είναι και πώς θα περάσετε και μαλακίες.Ναι εντάξει,θέλει να πας,αυτό το έκανε εμφανέστατο. ΑΦΟΥ έδειξες μια κάποια ανταπόκριση εσύ όμως. Πάντα αυτό δεν κάνει; Κι εσύ ψαρώνεις.Εσύ όμως τί θέλεις;"

Μην στα πολυλογώ,συνειδητοποίησα το πόσο φτηνά ήμουνα έτοιμη να πουλήσω τον εαυτό μου για άλλη μια φορά.Ξεπέτα κανονικά όμως.Τα πήρα κρανίο με την πάρτη μου.

Δεν θα πάω σε κανέναν αγώνα rugby.Ή θα κανονίσω κάτι άλλο αν έχω όρεξη να βγω ή θα κάτσω σπιτάκι μου.Θες να βγεις μαζί μου; Ωραία,βγες μαζί ΜΟΥ και όχι με μένα και άλλους δεκαπέντε. Και μην μου παίρνεις το στυλάκι "θα πάω εκεί,θες νά 'ρθεις;". Αν θες να κάνουμε κάτι ΜΑΖΙ,θα είναι κάτι που θα το αποφασίσουμε ΜΑΖΙ.Δεν θες; Στο καλό και καλά να περάσεις.

Αξίζω ΠΟΛΛΑ μάτια μου,ΠΑΡΑ πολλά. ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ ΤΕΛΟΣ.












Και που κολλάει το "ξεχνάω" ε;


Χεχεεεε

Αυτό που περιέγραψα τώρα,είναι η διεργασία.Αυτό θα γίνει και θα ξαναγίνει πολλές φορές,μέχρι να το μάθω καλά,μέχρι να το αλλάξω.Και πισωγυρίσματα θα έχω,και θα κάνω τρία βήματα μπροστά και τέσσερα πίσω και όλ 'αυτά.Αλλά έτσι πάει.Και όταν καταφέρω να το αλλάξω θα έχει γίνει τόσο δικό μου κομμάτι που θα μου βγαίνει φυσικά και αβίαστα.Και εκεί έρχεται το "ξεχνάω": ΘΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΤΙ ΚΑΠΟΤΕ ΕΝΙΩΘΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΑΛΛΑ ΘΑ ΕΧΩ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ! Γαμώ το κεφάλι μου δηλαδή! Σου βγαίνει η παναγία για να καταφέρεις κάτι και μετά ξεχνάς το πώς το κατάφερες! Είναι να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο ή δεν είναι;;;;;;;;;

Ξέρω ότι έτσι είναι η φύση του ανθρώπου και είναι απαραίτητο το να ξεχάσεις,αλλά,επειδή είμαι ψυχολόγος και θέλω να γίνω ψυχοθεραπεύτρια,αυτά τα κομμάτια είναι πολύτιμα,πρέπει να τα θυμάμαι και κάπως αλλιώς εκτός από βιωματικά.Για να δούμε.....







(πωπωωωω,σεντονάρα βγήκε το κέιμενο :p )


Now Playing : The Blood Divine - Aureole