Cantar De Procella

Τρίτη,μετά την δουλειά. Έρχεται το λεωφορείο,πλησιάζω,είναι κάποιος ήδη και περιμένει.Μόλις με βλέπει,με αφήνει να περάσω πρώτη. Τον ευχαριστώ και πηγαίνω και κάθομαι στην αγαπημένη μου θέση-γαλαρία και παράθυρο. Έρχεται από πίσω μου και με ρωτάει αν μπορεί να καθίσει δίπλα μου. Τον κοιτάω απορημένη και απαντάω "μα φυσικά!". Χαμογελάει και μου λέει ότι ρώτησε γιατί δεν ξέρει κανείς ποτέ,μπορεί νά' χα πρόβλημα. "Αν είχα πει όχι δηλαδή θά 'χες πάει να κάτσεις αλλού;" ρωτάω με πονηρό γελάκι. Γελάει κι αυτός και μου λέει ότι θα προτιμήσει να μην απαντήσει αυτή την ερώτηση. Μη σας τα πολυλογώ,πιάνουμε κουβέντα. Και βγαίνει και έλξη.Κι απ' τους δύο. Η επικοινωνία ρέει,νιώθουμε κι οι δύο άνετα και φαίνεται. Φτάνουμε στο τέρμα,κατεβαίνουμε,γυρνάει και μου κάνει ότι δεν θέλει να με αφήσει τώρα, να πάμε για έναν καφέ. Αρνούμαι ευγενικά.Δεν μού'βγαινε. Φεύγω.

Τετάρτη,,τον πετυχαίνω στο λεωφορείο ξανά.Έρχεται και κάθεται δίπλα μου.Πιάνουμε την κουβέντα αμέσως, το φλερτ πιο έντονο. Όταν φτάνουμε στο τέρμα μου ξαναλέει να πάμε για καφέ.Δέχομαι. Για τρεις περίπου ώρες μιλάμε.Με κάνει και μιλάω για τον εαυτό μου,δεν μου συμβαίνει συχνά αυτό.Συνήθως ακούω. Είναι πανέξυπνος,ενδιαφέρων,με τρόπους (σπάνιο εδώ πάνω!). Φτάνει η ώρα να φύγουμε,με ρωτάει απ' έξω απ' έξω αν θέλω να πάω σπίτι του να τον συνοδεύσω στο δείπνο. Αλλάζω θέμα και δεν πιέζει. Προσφέρεται να με συνοδεύσει μέχρι ένα σημείο πηγαίνοντας για το σπίτι μου,δέχομαι. Φτάνει η ώρα να χαιρετηθούμε,μου δίνει το χέρι του. "Μα καλά,ΧΕΙΡΑΨΙΑ;;;;;;;;;;;" σκέφτομαι από μέσα μου. Οκ δεν είπα να γίνει τίποτα,αλλά ένα φιλί στο μάγουλο ένα κάτι; Δεν λέω τίποτα και δίνω το χέρι μου. Φεύγοντας μου λέει ότι θα τα πούμε την επόμενη μέρα.

Πέμπτη,δεν είναι στο λεωφορείο. Κρίμα,περίμενα να τον δω. Σε μια στάση παρακάτω,κάποιος τρέχει να το προλάβει.Δεν φοράω τα γυαλιά μου,δεν ξέρω ποιός είναι,ακούω όμως τους άλλους να λένε "είναι εκείνος ο Βέλγος!".Κοιτάω,νομίζω τον αναγνώρισα. Ανεβαίνει,αρχίζει να μιλάει στον οδηγό και έμεινε εκεί για όλη τη διαδρομή. Απογοητεύομαι κάπου,αλλά οκ.

Παρασκευή.Μαθαίνω το επώνυμό του και τον βρίσκω στο ενδοεταιρικό chat που έχουμε.Έχω αποφασίσει ότι θα του στείλω ένα χαμογελάκι,μόνο αυτό,και αν απαντήσει έχει καλώς,αλλιώς δεν κάνω τίποτα άλλο. Το στέλνω.Δεν απαντάει,και μετά από λίγο πάει offline. Αργότερα ξαναμπήκε αλλά δεν απάντησε ποτέ (οκ ήμουνα και σε "μην ενοχλείτε" mode όλη μέρα.

Τα γράφω τώρα και γελάω. Να θεωρήσω ότι πήγε για έναν καφέ μαζί μου κι έχασε κάθε ενδιαφέρον ή να πω ένα "οκ,συμβαίνει,περίμενε να δεις"; :p

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!