Thursday, June 14, 2007
Training στο main site. Brio Explorer.Τα βαριέμαι αυτά,αλλά θα τα μάθω. Για τώρα.Το μυαλό μου απ' το πρωΐ στον Oliver. Λογικό. Όχι και το ότι τον συνάντησα όταν βγήκα για τσιγάρο.
Με βλέπει, χαμογελάει και πλησιάζει. Το βλέμμα του ζεστό.Με χαιρετάει στα Γερμανικά. Πάντα με πείραζε που τα ξέχασα. Του απαντάω στην ίδια γλώσσα,ανταγωνιστικά. Γελάει. Το βλέμμα του αλλάζει ξαφνικά,με καρφώνει,διεισδυτικό. "Είσαι καλά;". Ο τόνος της φωνής επιτακτικός,σα να μου λέει "μη μου πεις μαλακίες,την αλήθεια".Σειρά μου να γελάσω.Πικρά.Δεν λέει τίποτα,κατάλαβε.Τον καρφώνω κι εγώ και τον ρωτάω με τον ίδιο τόνο τι κάνει αυτός. Μελαγχολικό χαμόγελο. "Παντρεύομαι σε μερικούς μήνες". Οι καλοί μου τρόποι υπερνικούν."Συγχαρητήρια". Μελαγχολικό χαμόγελο ξανά. Κοιτάει το έδαφος αμήχανα. Δεν μπορώ να μείνω άλλο,σβήνω το τσιγάρο και δείχνω με την κίνησή μου ότι πάω να φύγω. Με πιάνει από το μπράτσο, με τραβάει πάνω του και πλησιάζοντας στο αυτί μου μού ψιθυρίζει "μακάρι να σε είχα γνωρίσει νωρίτερα". Τραβιέμαι. Τον κοιτάω άγρια,δεν ξέρω τί μ' έπιασε. Νιώθω θυμό. Τον βλέπει στα μάτια μου,είναι τρομακτικό το πόσο μπορεί και με καταλαβαίνει απ' τα μάτια. Στα δικά του έχει λύπη. Λύπη αλλά και κατανόηση. Μαλακώνω. "Να προσέχεις" του λέω και του χαϊδεύω το πρόσωπο. Φεύγω.
Κοιτάω το ρολόΐ. Πέντε λεπτά.Κράτησε μόνο πέντε λεπτά. Και μέσα σ' αυτά τα πέντε λεπτά είδα περισσότερα απ' όσα μέσα σε μήνες.
Γιατί γαμώτο μου; Γιατί να είναι πάντα έτσι; Γιατί;
