Cantar De Procella

Εχθές,Εδιμβούργο.

Πρώτη φορά που πέτυχα την εκκλησία του St.Giles ανοιχτή. Ο Marco με ρωτάει αν θέλω να μπούμε.Διστάζω.Με κοιτάει,δεν ξέρει γιατί διστάζω.Μου λέει ότι υπάρχει κάτι μέσα που πιστεύει ότι θα μου αρέσει πολύ και ότι πρέπει να το δω - μόλις μου λέει ότι υπάρχει και μια πόρτα που είναι εξαιρετική,πείθομαι. Μπαίνουμε μέσα,η εκκλησία πανέμορφη. Απλή, λιτή, χωρίς τις συνηθισμένες υπερβολές. Σε μια εσοχή ένας μικρός βωμός με αναμμένα κεράκια. Πλησιάζω,και το νιώθω αμέσως. Γυρνάω στον Marco και τον προετοιμάζω,του λέω ότι αν βάλω τα κλάμματα να μην το πάρει προσωπικά,είναι απλά κάτι που με πιάνει. Με κοιτάει ανήσυχος αλλά το δέχεται. Πλησιάζω τον βωμό, κλείνω τα μάτια και προσεύχομαι. Έχω δαίμονες να ξορκίσω. Νιώθω το κλάμμα να έρχεται. Ανοίγω τα μάτια μου.Σα να κατέβασα διακόπτη,το συναίσθημα φεύγει.Γυρνάω στον Marco χαμογελαστή και του ζητάω να μου δείξει αυτό που ήθελε. Thistle Chapel.Ένα δωμάτιο μέσα στην εκκλησία, νεότερης κατασκευής, όλο παλιό σκούρο ξύλο,με θέσεις όπου κάθονται οι "αρχόντοι" μόνο όταν εκκλησιάζονται,με απίστευτα σκαλίσματα σε όλες τις επιφάνεις του ξύλου.Και μόνο η μυρωδιά του έφτανε να το ερωτευτείς. Όταν δε είδα και την πόρτα του, αυτό ήταν.

Είμαι ερωτευμένη με το Εδιμβούργο,σας τό'χω πει; :)


Now Playing : La Crus - Come Ogni Volta