Cantar De Procella

Κυριακή απόγευμα,μαζί με τις δύο καλύτερές μου φίλες καθόμαστε στο σπίτι της μιας και μιλάμε.Τί μιλάμε δηλαδή,εγώ προσπαθώ να τους διηγηθώ τα καθέκαστα,κι αυτές προσπαθούν να καταλάβουν τί είναι τα ακατάληπτα λόγια που τους πετάω.Περπατάω πάνω κάτω,χειρονομώ έντονα,κάνω γκριμάτσες και φωνούλες,δεν μπορώ να ησυχάσω με τίποτα.Λογικό,τις δύο προηγούμενες ώρες είχα βάλει τον φόβο μου και το άγχος μου στο ψυγείο,για να μπορέσω ν'ανταπεξέλθω και να μην γίνω μια υστερικιά που δεν ξέρει τί λέει.Τώρα κάπου πρέπει νε ξεσπάσω λοιπόν,οπότε τα τραβάνε όλα οι φίλες μου.Μετά από λίγο αλκοόλ και αρκετά τσιγάρα,καταφέρνω να τους πω το εξής ισορροπημένο : είναι απίστευτος,είναι απίστευτος,είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ,είναι ιδιοφυία,είναι καλός,είναι ευαίσθητος χωρίς νά'ναι ξενέρωτος,είναι τρυφερός αλλά έχει και τσαγανό,ξέρει να φέρεται,όπου και να τον βάλεις "στέκεται",τα μάτια του,δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από το πρόσωπό του,δεν γίνεται,δεν συμβαίνει αυτό το πράγμα,βλέπω ταινία....

Τις επόμενες ώρες έπεσε η καθιερωμένη ανάλυση,και πολύ το 'φχαριστήθηκα.

Τις επόμενες μέρες,το χάος : υπερβολές (μα γιατί δεν πήρε/έστειλε μήνυμα σήμερα; μπας κι έπαθε κάτι; κι αν ξενέρωσε; κι αν άλλαξε γνώμη; κι αν αυτό κι εκείνο και τ' άλλο και το παράλλο;), απότομες και ακραίες συναισθηματικές μεταλλάξεις-όχι αλλαγές,μεταλλάξεις!- (αχ,μιλήσαμε,με σκέφτεται,τι χαρά!-ωχ,δεν μου μίλησε γλυκά σήμερα,πάει,αυτό ήταν,δεν με θέλει,κατάθλιψη),άγχος (και τώρα τι; πώς; πού;πότε; και η απόσταση; και η δουλειά; και το πανεπιστήμιο;),αγωνία (θά'ρθει Σκωτία-δεν θά' ρθει Σκωτία),άνοιγμα και ρίσκο (θα το ζήσω,αξίζει γαμώτο μου,τ' αξίζει!).

Τις επόμενες εβδομάδες,όλα τα παραπάνω συν το άγχος της δουλειάς και την απουσία των δύο φιλενάδων μου.

Ε δεν γίνεται,κάποια στιγμή την χάνεις την μπάλα,η πυξίδα σου τρελλαίνεται και δεν ξέρει κατά πού να δείξει πλέον.





Και όλ΄αυτά μετά από έναν -ούτε δύωρο- απλό καφέ στην Μεγάλη Βρεταννία.

Είμαι πολύ περίεργη να δω πώς θα είμαι μετά το διήμερο.


Φυτίνη,Βαρβάρα,το Αμαρέττοοοοοοοοοοοοοο :p