Cantar De Procella

Σηκώνω το κεφάλι μου προς τον ουρανό και καγχάζω. Γελάω, γελάω άγρια. Μ΄ακούς που γελάω; Μη μου πετάς την ομορφιά της δημιουργίας Σου μπροστά μου, απόψε δεν πιάνει. Κατέβα κι έλα να λογαριαστούμε, εσύ κι εγώ μόνο. Μπορείς; Φυσικά και μπορείς. Θέλεις; Για πες λοιπόν, θέλεις; Αντέχεις να δεις τον πόνο μου κατάματα για μια φορά; Ή θα κρυφτείς πάλι πίσω από ένα μαγικό ηλιοβασίλεμα; ΚΑΤΕΒΑ! Απόψε προστάζω εγώ, και θ'ακούσεις θες δε θες. Σου ζήτησα Αλήθεια, και σ'αυτό πίσω δεν κάνω. Μα ανάθεμα με αν μπορώ να βρω την Αλήθεια Σου εδώ μέσα. Ξέρεις καλά, ξέρεις πολύ καλά, ότι για να αντέξω έπρεπε να αλλάξω, για να προστατευτώ έπρεπε να αλλάξω, για να μη τρελλαθώ έπρεπε να αλλάξω. Και τώρα, αυτό που έγινα ώστε να μπορέσω να ανταπεξέλθω, είναι το ακριβές πράγμα που διώχνει από κοντά μου αυτούς που θέλω απελπισμένα να μείνουν. ΤΟ ΑΚΡΙΒΕΣ ΠΡΑΓΜΑ! Μου δίνεις τα εργαλεία, μου δείχνεις πως να σωθώ, και μετά μου τα παίρνεις πίσω και μου λες ν'αλλάξω ξανά. ΠΩΣ; ΜΕ ΤΙ; ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ; ΜΕ ΤΙ ΣΘΕΝΟΣ; Σάμπως ξέχασες ότι έχω κι εγώ όρια; Μα τι λέω, Εσύ δεν ξεχνάς ποτέ. Άρα επίτηδες το κάνεις. Γιατί όμως, μου λες; Για να μου μάθεις κάτι ακόμα; Για να με σπρώξεις μπροστά; Γιατί "είμαι καλή μαθήτρια οπότε θα μου βάλεις τα δυσκολότερα μαθήματα"; Ας καγχάσω ξανά. Ο καλός δάσκαλος ξέρει πότε ο μαθητής του δεν αντέχει άλλο, δεν τραβάει άλλο. ΚΑΝΕ ΠΙΣΩ ΛΟΙΠΟΝ, ΠΑΡΑΤΑ ΜΕ ΗΣΥΧΗ, ΑΣΕ ΜΕ ΜΟΝΗ ΜΟΥ, ΟΥΤΩΣ 'Η ΑΛΛΩΣ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΗΜΟΥΝΑ ΜΙΑ ΖΩΗ!


Απόψε δεν υπάρχεις. Σε σκότωσα.


"Νύχτα, μεσοπέλαγα, φουρτούνα κι εσύ κρεμασμένος απ' τα ξάρτια να ουρλιάζεις".


Το Cantar De Procella δεν είναι τυχαίο. ΕΓΩ είμαι η καταιγίδα, και το τραγούδι δεν είναι τραγούδι αλλά ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ.