Cantar De Procella

Χθες το βράδυ έσπασα. Το περίμενα ότι θα γινόταν κάποια στιγμή.Και,όπως πάντα,με το που ένιωσα τρυφερότητα και νοιάξιμο από δικό μου άνθρωπο,το συναίσθημά μου βγήκε.

Εχθές,μετά από πολύ καιρό,ξαναμίλησα στον Θεό.Όχι δεν είμαι τρελλή,ούτε Psychic,του μιλάω όπως του μίλαγε ο πρωταγωνιστής στο "Ο Βιολιστής Στην Στέγη".


Είδα ένα όνειρο.


Είμαι ενήλικη,και πλησιάζω το κτίριο όπου έμαθα Αγγλικά.Τον "Τίμιο Σταυρό",τις καλόγριες όπως τις λέμε μεταξύ μας.Ο χώρος ίδιος,δεν έχει αλλάξει καθόλου,αναδύει την ίδια ηρεμία και την ίδια ησυχία που είχε και όταν ήμουν παιδί.Με τον κηπάκο και τις δροσερές σκιές του,το λευκό χαλίκι κάτω από τα πόδια μου και το μοναστήρι στο βάθος.Φτάνω με μηχανοκίνητο μέσο,αυτοκίνητο ή λεωφορείο δεν μπορώ να πω.Κατεβαίνω,συγκινημένη,αλλά αυτόματα συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι μόνη μου.Γυρνάω το κεφάλι μου και βλέπω την κοπέλα του Marco (Solveig).Σκοτεινιάζω,αλλά δεν ασχολούμαι περισσότερο.Περιμένω για λίγο στην αυλή,όπως περιμέναμε και παιδιά να σχολάσει η προηγούμενη τάξη για να μπούμε εμείς.Η άσπρη σιδερένια πόρτα ανοίγει και ένα σμάρι μαθητών ξεχείνεται στα σκαλιά.Κάνω στο πλάι να περάσουν,και στο βάθος βλέπω το καλοσυνάτο πρόσωπο της αδελφής Ευαγγελίας να λαμποκοπάει.Το στήθος μου φουσκώνει με τρυφερότητα γι' αυτή τη γυναίκα.Πανέμορφος άνθρωπος.Αλλά σήμερα δεν έχω dealings μαζί της.Μπαίνω στην αριστερή αίθουσα,την μεγάλη.Κατεύθυνομαι αμέσως στην γνωστή μου θέση,τελευταίο θρανίο,παράθυρο,γωνία.Σηκώνω το κεφάλι και βλέπω τον Marco να κάθεται ήδη εκεί.Γίνομαι θηρίο.Του βάζω τις φωνές που τόλμησε και πήρε την θέση μου.Με κοιτάει με ύφος ένοχο και απολογήτικό,πάει να πει κάτι και κάνει μια κίνηση σα να σηκώνεται,αλλά είναι αργά,έχει ήδη kick in η περηφάνια μου.Του απαγορεύω να σηκωθεί και με το πιο περηφρονητικό ύφος του κόσμου πάω και κάθομαι στην άλλη πλευρά,μόνη μου.

Η αίθουσα γεμίζει με μαθητές.Κανείς δεν κάθεται δίπλα μου,αλλά δεν με ενοχλέι αυτό.Μπαίνει και η αδερφή Δέσποινα.Δεν έχει αλλάξει καθόλου,εξακολουθεί να είναι μεγάλη αλλά δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο μεγάλη.Το ίδιο βλοσυρό ύφος,η ίδια ικανότητα να κρατάει την πειθαρχία με μια ματιά.Αρχίζει να μας διδάσκει,αλλά δεν μιλάει,και δεν μας διδάσκει Αγγλικά.Αρχίζει να μας τραγουδάει,στα Ελληνικά, στα Γερμανικά, στα Αγγλικά, στα Γαλλικά και δεν θυμάμαι σε πόσες άλλες γλώσσες.Καταλαβαίνουμε τα πάντα.Το τραγούδι της έχει τέτοια ισχύ που το νιώθουμε μέσα μας,μαθαίνουμε βιωματικά.Έχω μαγευτεί και είμαι αφοσιωμένη,όταν κάποια στιγμή κοιτάω αριστερά και βλέπω την Solveig,η οποία κάθεται ένα θρανίο μπροστά και δεξιά από τον Marco,να τεντώνεται.Φοράει λευκά,αλλά κάτι στην κίνησή της βγάζει κάτι βέβηλο,ιερόσυλο,ανίερο.Δεν δίνω περεταίρω σημασία,αλλά πιάνω την ματιά της αδελφής Δέσποινας.Την έχει δει κι εκείνη,και βλέπει ό,τι βλέπω κι εγώ.Το τραγούδι της αλλάζει,γίνεται τραγούδι Βαλκυρίας,πολεμικό.Μαγεύομαι για άλλη μια φορά,όταν ξαναπιάνω με την άκρη του ματιού μου την Solveig να έχει τεντωθεί ξανά,με τα χέρια προς τα πίσω,και να πειράζει τον Marco. Αυτός ψιλοαντιστέκεται αλλά γουστάρει.Η Solveig το νιώθει,και σηκώνεται με μια κίνηση και πάει και κάθεται δίπλα του,όπου αρχίζει να τον χαιδεύει.Αποστρέφω το βλέμμα μου αηδιασμένη,και πιάνω την ματιά της Αδελφής Δέσποινας.Το βλέμμα της αστράφτει από οργή.Όχι για το τί,αλλά για το πού.Για μια φευγαλέα στιγμή η Αδελφή Δέσποινα έχει τα μάτια μου.Ο Marco το βλέπει,σηκώνεται,την/με πλησιάζει,ζητάει συγνώμη για την συμπεριφορά της Solveig και της δική του,την μαζεύει (κυριολεκτικά) και φεύγουν απ' την αίθουσα με τα μάτια στο πάτωμα.

Γίνομαι μαθήτρια ξανά.Η Αδελφή Δέσποινα αρχίζει να μας μοιράζει γραπτά που έχει κρατήσει απ΄όταν είμασταν παιδιά ακόμα.Έχει να πει έναν καλό λόγο στον καθένα μας.Όταν φτάνει σε μένα,η ματιά της γεμίζει ζεστασιά και περηφάνια.Ήμουν πάντα άριστη στα Αγγλικά.Αρχίζει να με επαινεί μπροστά σε όλους,ενώ ταυτόχρονα μου δίνει τα γραπτά μου.Τα οποία πλέον δεν είναι γραπτά αλλά χαρτονομίσματα των χιλίων δραχμών.Μου τα δίνει και μου λέει "πάρε κορίτσι μου,αυτά είναι δικά σου,εσύ τα έφτιαξες,κοίτα,είναι τέλεια,δεν έχουν καμία διόρθωση με κόκκινο μελάνι πάνω τους,αυτά είναι δικά σου,ΔΙΚΑ ΣΟΥ".Μου δίνει και μέχρι να σωθούν έχω μια περιουσία στα χέρια μου.Κοιτάω τα χαρτονομίσματα και βουρκώνω.Η Αδελφή Δέσποινα έχει γυρίσει στην έδρα της.Δεν αντέχω άλλο.Σηκώνομαι,την πλησιάζω,και σπαράζω στο κλάμμα.Αρχίζω να της μιλάω και να της λέω ότι ντρέπομαι για λογαριασμό του Marco και ζητάω την συγχώρεσή της που τον έβαλα στην τάξη της.Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα έδειχνε τέτοια έλλειψη σεβασμού φέρνοντας την Solveig εκεί μέσα,ποτέ.Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα έφτανε νωρίτερα στο μάθημα μόνο και μόνο για να μου πάρει την θέση.Της λέω ότι ξέρω πόσο δύσκολο είναι αυτό που κάνει και πόση ποιότητα έχει σαν άνθρωπος,και το ξέρω γιατί έχω διδάξει κι εγώ Αγγλικά,και ακόμα διδάσκω και όχι μόνο γλώσσες.Την νιώθω και το ξέρει.Είμαι στα γόνατα μπροστά από την καρέκλα της πλέον και κλαίω ασταμάτητα,όταν νιώθω κίνηση γύρω μου.Οι υπόλοιποι μαθητές έχουν σηκωθεί κι έχουν έρθει γύρω μας,σχηματίζοντας έναν προστατευτικό κύκλο.Είναι πολύ κοντά μας,και είναι ΕΚΕΙ,ΠΑΡΟΝΤΕΣ.Νιώθω κάποιον πίσω μου να σκύβει και να μου φιλάει το μέτωπο από πίσω.Νιώθω άβολα γιατί έχω αρχίσει και ιδρώνω,αλλά ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι η γυναίκα πίσω μου είναι η Φυτίνη.Αφήνομαι.Το κλάμα έρχεται πάλι και γυρνάω το πρόσωπό μου στην Αδελφή Δέσποινα.Βλέπει και νιώθει τον πόνο μου,μα χαμογελάει.Σκύβει πάνω μου,μου χαιδεύει τα μαλλιά και μου λέει "Να βλέπεις κορίτσι μου,να ΒΛΕΠΕΙΣ!". Στο άκουσμα αυτών των λέξεων,χτυπάω το στήθος μου με την γροθιά μου και φωνάζω "ΠΑΝΤΑ βλέπω Κυρία Κουτρουμπή,ΠΑΝΤΑ!".Συνειδητοποιώ τί έχω πει και γυρνάω το κεφάλι μου αριστερά,στους ανθρώπους που είναι γύρω μου,και βλέπω την Βαρβάρα να μου χαμογελάει συνωμοτικά.Γεμίζω,γεμίζω τόσο πολύ που το στήθος μου φουσκώνει,κλαίω ξανά αλλά τώρα κλαίω για άλλο λόγο,κλαίω γιατί είμαι τυχερή,είμαι απίστευτα τυχερή,και γεμίζω αγαλίαση.

Το συναίσθημα ήταν τόσο έντονο πού πέρασε στον συνειδητό μου κόσμο.Συνειδητοποίησα ότι ονειρεύομαι και ότι αυτό το όνειρο πρέπει να το θυμάμαι,να το κρατήσω.Ανοίγω τα μάτια.Είναι εκεί,είναι ακόμα εκεί,δεν έχω χάσει στιγμή του.Σηκώνομαι.Μπαίνω στο μπάνιο και μένω κάτω από το ζεστό τρεχούμενο νερό για σαρανταπέντε λεπτά.Βγαίνω,και αρχίζω να περιποιούμαι το πρόσωπο και το σώμα μου.Μακιγιάρομαι.Φοράω τα κόκκινα δαντελωτά μου εσώρουχα ,την μαύρη αγαπημένη μου φούστα με τις μάυρες ψηλοτάκουνες μπότες,τα πιο αγαπημένα μου κοσμήματα και το μακρύ μαύρο παλτό μου και βγαίνω έξω.