Cantar De Procella

Κοιτώντας πίσω,έχω νιώσει πολλές φορές ότι δεν είμασταν τόσο κοντά όσο θα ήθελα. Κατανοώ το γιατί,και εγώ και εσύ έχουμε περάσει πολλά στην δυσλειτουργική οικογένεια που μεγαλώσαμε.Πρώτ' απ' όλα προσπαθούσαμε να επιβιώσουμε εμείς οι ίδιοι,πού καιρός για τα περαιτέρω.
Έχω όμως κάποιες εικόνες στο μυαλό μου που είναι από τα πιο πολύτιμα πράγματα που έχω : εικόνες από διακοπές και παιχνίδια,εικόνες από μέρη που βγήκαμε μαζί κι ας είμασταν σε διαφορετικές παρέες,εικόνες από το να μιλάμε μέσω ενός υπολογιστή και ν' ανοίγουμε τις καρδιές μας,όσο μπορούσε και ήθελε ο καθένας.Εικόνες από ένα τσιμεντένιο κάτι πάνω στον Υμηττό,στις 7 το πρωί,ξενυχτισμένοι κι οι δυο να πίνουμε καφέ συζητώντας και προσπαθώντας να βγάλουμε κάποια άκρη από το χάος που βλέπαμε γύρω μας (οι σφήγκες απλά έδιναν αυτή την extra πινελιά :p). Για σένα ίσως ήταν διαφορετικά,αλλά εγώ εκείνη τη στιγμή ένιωθα ότι ήσουν ο μοναδικός άνθρωπος μέσα σ' έναν τυφώνα που μπορούσε να με καταλάβει.

Είμαι πολύ περήφανη για σένα το ξέρεις; Όποτε έχει τύχει να βρεθούμε μαζί σε παρέες,σε καμάρωνα,σε έβλεπα να συναναστρέφεσαι με τους ανθρώπους και φούσκωνε το στήθος μου από χαρά και περηφάνια. Για την ευφυία σου,την ποιότητά σου σαν άνθρωπο,την καλοσύνη σου, το πνεύμα σου και το street στυλάκι σου,γι αυτό που είσαι.

Ακόμα σε καμαρώνω :)

Θυμάσαι εκείνο το τριαντάφυλλο που μου είχες κάνει δώρο πριν πολλά χρόνια στα γενέθλιά μου; Το αποξηραμένο,που το έβαψες μαύρο και έφτιαξες εκείνη την χειροποίητη καρτούλα με δυο προτάσεις πάνω : "Νεύρα ατσάλι,καρδιά βελούδο". Είναι το καλύτερο δώρο που μου έχουν κάνει ποτέ.Ειλικρινά. Με έλιωσε,με ξάφνιασε,με συγκίνησε,με χαροποίησε.

Εχθές το βράδυ,αφού κλείσαμε,με πιάσανε τα κλάματα. Στην αρχή δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί.Αφού ούτως ή άλλως τόσο καιρό μακρυά είμαστε.

Μετά το βρήκα.

Το Παρίσι είναι μια ώρα δρόμος,όποτε ήθελα έπαιρνα ένα αεροπλανάκι και τσουπ,ήμουνα εκεί.Υπήρχε και οικογένεια,ήταν αλλιώς.

Η Αμερική είναι μακρυά.

Τώρα,που το σκέφτομαι πιο ήρεμα,συγκινούμαι με κάτι άλλο : κάνεις,ίσως για πρώτη φορά στην ζωή σου,ένα βήμα εντελώς μόνος σου.Σε μια χώρα άγνωστη,τεράστια και πολύπλοκη.Ένα βήμα γεμάτο ρίσκα.Αλλά το κάνεις για έναν από τους καλύτερους λόγους που μπορώ να σκεφτώ,την αγάπη.

Αυτό που προσπαθώ να σου πω είναι καλή δύναμη lil' bro. Είμαι εδώ,όσο και όπως μπορώ.Τράβα μπροστά,κάνε αυτό που σου λέει η καρδιά σου και μην ακούς κανέναν.

Θέλω να ξέρεις ότι από αυτή την ήπειρο που φεύγεις,φεύγεις αγαπημένος.













(πω,αν το δολλάριο συνεχίσει να πηγαίνει όπως πάει,θα έρχομαι Νέα Υόρκη για ψώνια και με μερικές εκατοντάδες λίρες θα σηκώνω τη Madison Avenue λέμε!!!)