Cantar De Procella

Και ναι,επιτέλους βρήκα το soundtrack.Το πέτυχα στο Αμερικάνικο ebay και έσπευσα φυσικά. Την ταινία την λατρεύω,το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει ακόμα,αλλά δεν θα μου ξεφύγει.Ας περάσουμε όμως στην μουσική.


Όταν αγόρασα το dvd και είδα την ταινία,μετά το τέλος της έκατσα για αρκετή ώρα ακόμα στον καναπέ,σκεπτόμενη αυτά που είδα και ένιωσα.Αργά καθώς ήταν,κάποια στιγμή με πήρε ο ύπνος.Χωρίς να κλείσω το dvd player.Με αποτέλεσμα να παίζει τους τίτλους ξανά και ξανά,για όσο κοιμόμουν.Ήταν σαν να είχα το καλύτερο μουσικό μέρος της ταινίας στο repeat για ώρες.Το λάτρεψα.Ακόμα και μέσα στον ύπνο μου,η μουσική αυτή κατάφερε να περάσει.Ξύπνησα απ' το συναίσθημα,από αυτό που με έκανε να νιώθω η μουσική(μου έχει ξανατύχει να το βιώσω αυτό).Δεν μπορώ να περιγράψω το συναίσθημα.Αν έχετε δει την ταινία ίσως καταλάβετε : τα βιολιά κορυφόνονται μόνο δύο φορές σε όλη την ταινία,σε αρμονία με το σενάριο.Και η μελωδία που παράγουν είναι μαγευτική,είναι τόσο εσωτερική,τόσο reflective,που δεν έχω κατορθώσει να την ακούσω με ανοιχτά τα μάτια ούτε μια φορά.Μαγεία.Αυτή η κορύφωση κρατάει μερικά δευτερόλεπτα μόνο,και σε αφήνει με την αίσθηση του ανικανοποίητου.Θέλεις να συνεχίσει,να παίζει το ίδιο μοτίβο ξανά και ξανά,να το χορτάσεις,να το βιώσεις,να το νιώθεις να σε διαπερναέι ώστε να μπορέσεις να πας παρακάτω.Αλλά δεν συμβαίνει ποτέ.Σε αφήνει εκεί,μετέωρο,να έχεις πάρει μια γεύση του παράδεισου αλλά να μην μπαίνεις μέσα ποτέ του.

Δεν σας κρύβω ότι στην αρχή τσαντίστηκα με τον συνθέτη :p Μα να έχει γράψει τέτοιο υλικό,και να μην το αποθεώνει; Γιατί; Και γιατί να με αναγκάζει να πηγαίνω το slide bar λίγο πιο πίσω προκειμένου ν' ακούσω το συγκεκριμένο σημείο ξανά και ξανά,αντί να επαναλάβει την μελωδία τόσο ώστε να την χορτάσουμε ; Είχα αρχίσει να σκέφτομαι να πάρω ένα sound editing λογισμικό και να φτιάξω μόνη μου μια νέα έκδοση(ακόμα το σκέφτομαι για να είμαι ειλικρινής!).

Εχθές το βράδυ λοιπόν,πάνω στην απελπισία μου (λέμε τώρα),έκανα αυτό που είχε γίνει μόνο του την πρώτη φορά από τύχη : έβαλα το dvd και το άφησα στους τίτλους,να παίζουν ξανά και ξανά.Κάθησα στον καναπέ,και απλά παρακολουθούσα τις σκηνές που εμφανίζονταν στους τίτλους,ακούγοντας την μουσική.

Και τότε το κατάλαβα.


Όλη η ταινία σου αφήνει την αίσθηση του ανικανοποίητου.Ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας ,ερωτευμένος με μια γυναίκα,δεν κάνει ποτέ τίποτα για να την κατακτήσει.Την θέλει απελπισμένα,και τον θέλει και αυτή απελπισμένα,αλλά δεν κάνει τίποτα,απολύτως τίποτα.Κρύβεται πίσω από τον καθωσπρεπισμό και το καθήκον προς το αφεντικό του,πίσω από την δουλειά του,αφήνει τον φόβο του να τον παραλύσει και δεν κάνει ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ. Ακόμα και όταν χρόνια μετά ξαναβρίσκεται με την γυναίκα που αγαπάει δεν βρίσκει το κουράγιο να εκφραστεί και να αφήσει το συναίσθημά του να τον κυριεύσει.

Φόβος.

Αδυναμία.Να έχεις αυτό που θέλεις στην άκρη του χεριού σου και να μην το απλώνεις να το πάρεις.Είναι τρομακτικό να κυνηγάς τα πράγματα που πραγματικά θέλεις,γιατί έχεις να χάσεις πολλά αν αποτύχεις."Κι αν δεν με θέλει; Κι αν δεν είμαι αρκετός;Κι αν δεν τα καταφέρω; Πώς θα το αντέξω μετά; Α,όχι,δεν μπορώ,δεν μπορώ,καλύτερα εδώ,στα σίγουρα,τα σταθερά,τα γνωστά,σε αυτά που δεν με ικανοποιούν αλλά τα ξέρω."


Θα βρω μια γυναίκα που να μπορώ να χειριστώ,που θα είναι αρκετά έξυπνη ώστε να μπορεί να με εκτιμήσει αλλά όχι περισσότερο έξυπνη ή ώριμη από μένα,γιατί έχω μάθει την αγάπη σαν πεδίο κτητικότητας και ανταγωνιστικότητας και όχι σαν πεδίο συνεργασίας και μοιρασιάς.Μια γυναίκα που θα είναι ακόμα πιο φοβισμένη από μένα,ακόμα πιο αδύναμη,και αυτό θα μας τρέφει,αυτό θα είναι το κοινό που θα μας φέρει κοντά.Γιατί τόσο μετράω,τόση αξία δίνω στον εαυτό μου.Γιατί έτσι με μάθανε,από παιδί ακόμα,έτσι μεγάλωσα,να δίνω περισσότερη αξία στους άλλους παρά στον εαυτό μου και να νιώθω ένοχος για τα πάντα.Γιατί η προσωπικότητά μου δεν μπόρεσε ν' αναπτυχθεί υγειώς,γιατί κάτι δεν λειτουργεί όπως θά 'πρεπε,και το ξέρω,αλλά δεν πρόκειται να κάνω τίποτα για να το αλλάξω.Γιατί ν' αλλάξω εγώ στην τελική,ας αλλάξουν οι άλλοι,δεν κατάλαβα,κορόιδο είμαι; Τόσα στραβά γύρω μου που δεν αλλάζει κανείς,κανείς δεν αλλάζει,γιατί να το κάνω εγώ; Στην τελική, αντί να ν' αλλάξω εμένα θ 'αλλάξω τον κόσμο.



Έτσι σκέφτεσαι.I can see right through you.Και σε λυπάμαι.Δεν θα νιώσεις ποτέ,δεν θα απολαύσεις ποτέ,θα είναι τα πάντα για σένανε μισά και ανολοκλήρωτα,δεν θα μεγαλώσεις ποτέ τα φτερά σου,θα τα αφήσεις να μαραζώσουν.Αν ο Θεός σε λυπηθεί,δεν θα καταλάβεις ποτέ τί έχασες.Αν όχι,τρέμω την ημέρα που θα το συνειδητοποιήσεις.Και λυπάμαι τους ανθρώπους που θά 'ναι δίπλα σου τότε.Διότι θα νιώσεις τέτοιο θυμό που δεν θα ξέρεις τί να τον κάνεις.Αν έχεις κάποια ψήγματα τιμιότητας μέσα σου,ο θυμός αυτός θα είναι προς εσένα και θα είναι αυτοκαταστροφικός.Αν όχι...

Εγώ πάντως,σίγουρα δεν θα είμαι εκεί για να το δω.


Το περί ου ο λόγος κομμάτι εδώ.Θα καταλάβετε για ποια μελωδία μιλάω.