Cantar De Procella

Ενάμιση μήνα πριν, ένιωσα ένα κομμάτι μου να αποκολλείται βίαια, πολύ βίαια και άδικα.

Γνώρισα τον Alex από το πουθενά, με τρόπο εντελώς ανορθόδοξο. Είχα μεγάλη δυσκολία στο να αφεθώ να κάνω κάτι μαζί του, αλλά όταν χτύπησε το αυτοάνοσο, πραγματικά πίστεψα ότι θα πεθάνω, και είπα μέσα μου "κάν'το, κι όπου βγει. Ζήσ'το".

Το έζησα alright.


Τον ερωτεύτηκα αυτόν τον άνθρωπο, αληθινά, ουσιαστικά.
Δε νομίζω να το κατάλαβε ποτέ. Προσπάθησα με όποιο τρόπο μπορούσα να του δώσω να καταλάβει ότι ήθελα αυτόν και μόνο αυτόν, έτσι όπως ήταν. Όχι κάτι άλλο, όχι κάτι διαφορετικό από αυτόν, αλλά αυτόν.

Όχι ότι δεν έκανα λάθη. Άπειρα. Αλλά ήμουν εκεί, να το παλεύω, να προσπαθώ να το κάνω να δουλέψει.

Οι πρώτες αντιδράσεις είναι πάντα για μένα σπασμωδικές. Τάση φυγής, να πάω κάπου να σταματήσω τον χρόνο,το έκανα. Να σβήσω σημάδια, να προσπαθήσω να κόψω διαύλους επικοινωνίας, μόνο και μόνο για να τους αναζητήσω ξανά αργότερα. Έσβησα κινητά, μηνύματα που κράταγα ένα χρόνο, έκαψα το γράμμα του, το δαχτυλίδι που μου έδωσε είναι καταχωνιασμένο να μην το βλέπω. Μού βγήκε πόνος, πίκρα, κακία, μίσος, εκδικητικότητα, λύπη, παράπονο, ένα συνοθύλευμα συναισθημάτων, ένα κουβάρι που απλά το κοίταγα, ανίκανη να κάνω αυτό που κάνω συνήθως όποτε βλέπω κουβάρι, να ψάξω να βρω μια ακρούλα και να αρχίσω σιγά σιγά να το ξεμπλέκω.

Έψαχνα σαν τρελλή υποκατάστατο, κάποιον, οποιονδήποτε, χωρίς κανένα ουσιαστικό κριτήριο, ένα οποιοδήποτε πρόσωπο να ξορκίσει το δικό του, να κάνει τις εικόνες που είχα και έχω μες στο μυαλό μου να φύγουν, να μην με στοιχειώνουν, να βρω κάποιον άλλο to pull me through όπως ακριβώς κάνει και αυτός με τον παιδικό, στραβό του τρόπο, αλλά αυτό κάνει. Να μην ζω την δική μου ζωή για λίγο, να μην δρω, απλά να αντι-δρω σε αυτά που έκανε και κάνει αυτός, προσπαθώντας να τον πληγώσω δίνοντας τον εαυτό μου σε άλλους, ή κάνοντάς τον να πιστέψει ότι αυτό έκανα, μόνο και μόνο για να τον πληγώσω, να τον πονέσω όπως με πόνεσε κι αυτός, να τον κάνω να νιώσει κι αυτός την απώλεια.

Δεν μπορώ να πω ότι έχω βγει απ' αυτήν την φάση εντελώς ακόμα.

Ο Jon ήταν αποτέλεσμα αυτής της φάσης, μπήκα, για λίγο ευτυχώς, στο τριπάκι του να ασχολούμαι και να παίζω και να κάνω αυτό κι εκείνο και τ' άλλο, αλλά ήξερα πολύ καλά μέσα μου ότι το κάνω για αντίποινα, ώστε το τρίχρονο μέσα μου να πάρει την επιφανειακή ικανοποίηση του "χαχα, κοίτα, μπορώ κι εγώ να σε απατήσω!". Και δεν ήταν μόνο ο Jon, είναι και άλλοι, το ποιοί είναι δεν έχει σημασία, γιατί δεν τους είδα ουσιαστικά ποτέ. Είπαμε, το ζητούμενο ήταν, να σβήσω την εικόνα του Alex απ'το μυαλό και την καρδιά μου.

Και τί άλλαξε;

Η εικόνα.


Αντί να θέλω να σβήσω τον Alex απ' το μυαλό και την καρδιά μου, άρχισα να θέλω να πάρω μια μεγάλη, τεράστια αγκαλιά τον εαυτό μου, και, ΜΟΝΗ ΜΟΥ, χωρίς καμία πατερίτσα, να με πάω, έστω και κούτσα-κούτσα, παρακάτω.

Ο Alex δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Χρειάζεται την άλλη να τον πάει παρακάτω, να τον κουβαλήσει μέχρι να επουλωθούν οι πληγές του, όπως, εν αγνοία μου, έκανα κι εγώ ένα χρόνο πριν. Είναι αδύναμος άνθρωπος, δεν μπορεί να σταθέι με τις δικές του δυνάμεις. Ακόμα.

Θα μου πεις...ώπα ρε μεγάλη, εσύ δηλαδή είσαι για άλλη μια φορά η δυνατή; Αυτή που πάλι θα τα καταφέρει μόνη της;

Μπα.

Τους φίλους μου από κοντά, την μουσική να παίζει ασταμάτητα, τον εαυτό μου αγκαλιά, και μόνη μου.

Αλλά μόνη μου αλλιώς.

Αν νιώθω ένα πράγμα αυτή την περίοδο, είναι ότι αλλάζω φάση.

Και αυτή η καινούρια φάση, θα έχει μέσα -και- έρωτα.

Πως το ξέρω;

Έλα τώρα, αφού μέχρι και η Λαμάρα το είπε.






Απλά, το ξέρω.