Cantar De Procella

...όταν κλείνω το κινητό μου,τον υπολογιστή,την πόρτα του σπιτιού μου,το μόνο που έχω στα χέρια μου είναι ο εαυτός μου.Ο πολύτιμος,μοναδικός,λατρεμένος εαυτός μου.Παρέα καλή,παρέα που όμοιά της δεν βρίσκεις πουθενά αλλού.Το λιγότερο που μπορώ να κάνω γι αυτήν λοιπόν είναι να σιγουρευτώ ότι,ακόμα και αν τα πάντα γύρω μου καταρρεύσουν,εγώ κι αυτή θα είμαστε πάντα καλά,γιατί τα θεμέλιά μας είναι τέτοια που θα χρειαστεί να μπούμε στο μάτι σου Θεέ μου για να μας ρίξεις κάτω.Κι ακόμα και τότε,όσο καιρό και να πάρει,θα ξανασηκωθούμε,παρέα,και κούτσα κούτσα στην αρχή θα ξαναπροσπαθήσουμε για όσα λαχταράμε.