Cantar De Procella

Βράδυ,έχω κάτσει έως αργά στο γραφείο και μελετάω.Τέτοια ώρα πού λεωφορείο,οπότε παίρνω τηλέφωνο για ταξί.Έρχεται,μπαίνω,ο ταρίφας ξεκινά την κλασσική κουβέντα: από που είσαι-Ελληνίδα;-μοιάζεις Γερμανίδα/Ολλανδέζα-σ' αρέσει εδώ;-α ναι ε;-μένεις μόνη σου;-θέλω να σε πηδήξω (το τελευταίο δεν εκφράζεται ΠΟΤΕ δυνατά και τόσο άμεσα,είναι άπειροι οι τρόποι με τους οποίους λέγεται πλαγίως-πραγματικά εκπλήσσομαι με το πόσο εφευρετικοί είναι οι αρσενικοί στον τομέα αυτό.Πάλι καλά από μια άποψη,έτσι και μου τό' λεγε με αυτά τα λόγια θά 'τρωγε χαστούκι).

Τέλος πάντων,είχα κεφάκια εκείνη την ημέρα οπότε αντί να πετάξω τίποτα άκρως ξενερωτικό όπως κάνω συνήθως για να μ' αφήσουν ήσυχη,τό 'παιξα λίγο.ΛΙΓΟ,μην φανταστείτε τίποτα χοντρό,απλά αντί να είμαι 100% αρνητική ήμουνα 80%.Ε ρε.... και να τα γελάκια,να τα sweetheart και τα love και τα darling (όχι στην τρυφερή τους έκδοση,στην άλλη),να το να γυρίζει κάθε λίγο και λιγάκι πίσω να με κοιτάξει βαθιά στα μάτια (μη χέσω),να οι σπόντες και τα "τί θα κάνεις τώρα;" και "έχεις συγκάτοικο;".

Μού ' ρθε να ξεράσω.Πού πα ρε Καραμήτρο,έτσι θα με κάνεις να θέλω να με πηδήξεις; Με τέτοια γλοιώδη συμπεριφορά;

Άντε γεια.

Τέλος πάντων,μια βδομάδα μετά,έχω μείνει ξανά ως αργά στο γραφείο για τους ίδιους λόγους,πάλι ταξί,πετυχαίνω τον ίδιο ταρίφα.Δεν τον θυμήθηκα,με θυμήθηκε αυτός(σημείωση : ήμουν ΚΟΜΜΑΤΙΑ,είχα κλείσει 14 ώρες εδώ μέσα).Μόλις θυμήθηκα ποιός ήταν,σιχτίρισα από μέσα μου,διότι δεν είχα καμιά όρεξη να μ' αρχίσει πάλι στις αηδίες.Και όντως,μετά από λίγο που είμασταν στο ταξί,νά 'τα πάλι.Ήμουνα τόσο κουρασμένη όμως που δεν είχα όρεξη να αντιδράσω,οπότε δεν μίλαγα,δεν έλεγα τίποτα.Κάποια στιγμή όμως με ρώτησε αν είχα κανονίσει τίποτα για το βράδυ (Παρασκευή βράδυ γαρ). Δεν ξέρω τί με έπιασε,αλλά γυρνάω με πραγματικά κουρασμένο ύφος και του λέω "με δουλεύεις; Ήμουνα εκεί μέσα από τις 8 το πρωί κι είναι 10,έχω ξυπνήσει απ' τις 6,και αύριο έχω πάλι διάβασμα,τί έξοδο,το μόνο που σκέφτομαι είναι ο ύπνος".

Γυρνάει,με κοιτάει ,κουνάει το κεφάλι και με ΕΝΤΕΛΩΣ άλλο τόνο,ανθρώπινο,με κατανόηση,σχεδόν τρυφερό θα τολμούσα να πω,με ρωτάει γιατί ήμουνα τόσες ώρες στην δουλειά.Του εξηγώ ότι σπουδάζω και έχω εξετάσεις και και και.Ξαναγυρνάει πίσω (πώς δεν τρακάρουν δεν μπορώ να καταλάβω ακόμα,όλο πίσω κοιτάνε!),με κοιτάει ξανά,κουνάει το κεφάλι,γυρνάει μπροστά και δεν έβγαλε λέξη μέχρι που με πήγε σπίτι.Πληρώνω,και φεύγοντας γυρνάει και μου κάνει "καληνύχτα κούκλα μου,καλή ξεκούραση τώρα,να προσέχεις".Αλλά ο τόνος του δεν είχε τίποτα γλοιώδες,τίποτα όμως,ήταν ξανά,πώς να το πω,ανθρώπινος,και,τολμώ να πω ότι είχε και σεβασμό μέσα.

Μπορεί νά 'ταν κι η ιδέα μου,τί να πω.

Εξεπλάγην πάντως.Μιλάμε γιατον ίδιο άνθρωπο έτσι; Κι όμως....

Κάποια χορδή του πρέπει να άγγιξα εκεί,κάτι δικό του πρέπει να είδε,και θυμήθηκε ότι εκτός από σερνικός είναι και άνθρωπος (άντρας κοινώς).

Ή ήμουνα τόσο κουρασμένη που το μυαλό μου δεν λειτουργούσε και έβλεπα και καταλάβαινα άλλ' αντ' άλλων. ;)