Saturday, March 15, 2008
Θέλεις χίλιες φωνές.
Είναι κάτι στιγμές, που θέλω να ορκιστώ ότι δεν θα ξαναφανερώσω ότι είμαι ψυχολόγος.
Είναι κάτι στιγμές, που κουράζομαι τόσο πολύ που απελπίζομαι.
Είναι κάτι στιγμές , που το ένστικτό μου και η κρίση μου θολώνουν.
Είναι κάτι στιγμές, που το μόνο που θέλω είναι μια αγκαλιά και ένα χάδι στα μαλλιά μου. Να τρέξω να κρυφτώ σαν μικρό κοριτσάκι και να κουρνιάσω, να αφεθώ επειδή νιώθω ασφάλεια, αποδοχή, και νοιάξιμο.
Είναι κάτι στιγμές, ασήκωτες.
Απόψε έκαψα άλλη μία γέφυρα με το παρελθόν.
Δεν μετανιώνω.
Ρε θεέ, τί κάνω λάθος γαμώτο; Τί δεν βλέπω;
Κλαις;
