Cantar De Procella

Londinium...here I come!

Χμμμ... πέντε ημέρες εκτός δουλειάς, τέσσερις εκ των οποίων στο Λονδίνο, με παρέα εξαιρετική, μια συναυλία The Cure (επιτέλους θα τους δω live!) και non-stop αλητεία!

Καθόλου άσχημα δεν μου ακούγεται :p


Τώρα θυμήθηκα την Lucia, η οποία είχε αναφωνήσει -εν μέσω ολόκληρου Camden αν με έχουν πληροφορήσει καλά : Πάρ' τε μου τις κάρτες, πάρ' τε μου το πορτοφόλι!

(δεν είχε αγοράσει τίποτα πάλι,γι' αυτό :p).

Τα καλύτερα χάνω γαμώτο!

Τα λέμε όταν γυρίσω παίδες, καλά να περνάτε!


Υ.Γ. : Σήμερα, για πρώτη φορά, αντιμετώπισα την συμπεριφορά "είμαι ο Θεός ο ίδιος και δεν ρίχνω τα μούτρα μου για κανέναν και για τίποτα, ακόμα κι αν είσαι δικός μου άνθρωπος και χτυπιέσαι στα πατώματα" με γέλιο. Μάλιστα με γέλιο. Αντί να θυμώσω όπως κάνω συνήθως, όταν είδα αυτή την στάση απλά έβαλα τα γέλια.Δεν άλλαξε τίποτα στην κατάσταση, σιγά μην άλλαζε, το άτομο μιλάμε δεν τραβάει με τίποτα, αλλά η ικανοποίηση, ω Θεοί η ικανοποίηση! Απελευθερωτική!

Ίσα ρε φίλε, που μας το παίζεις ατσαλάκωτος μυρωμένος κι ωραίος κι από μέσα σου βγαίνει τέτοια δυσωδία που το μόνο που παράγει είναι μύγες! Άντε γεια, κι άμα κάποια στιγμή ξεκαβαλήσεις και καταλάβεις τί κρύβεται πίσω από την έπαρσή σου, καλά ξεμπερδέματα διότι έχεις να φας μεγάλη φρίκη! Εγώ πάντως σίγουρα ΔΕΝ θα είμαι εκεί για να το δω!

Εγώ είμαι για καλύτερα μωρό μου!