Cantar De Procella

"Όποτε κατεβαίνω στην Ελλάδα τρώω σφαλιάρες" είχε πει μια ψυχή κάποτε.

I know exactly what he meant.

Ναι, οι άνθρωποι που αποκαλώ δικοί μου είναι εκεί, αλλά φτάνει;

Γυρνάω, περνάω από χίλια κύματα για να βρω μια δουλειά που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα μου αποφέρει αρκετά για να ζήσω όπως θέλω και δεν θα είναι στον τομέα που με ενδιαφέρει. Δουλειά σε κάτι άσχετο το πρωί λοιπόν, στην εκπαίδευσή μου για ψυχοθεραπεύτρια το απόγευμα. Και θα έρχεται ένα Σαββατοκύριακο το οποίο θα βγαίνω, κατά πάσα πιθανότητα σε μπαράκια με την παρέα, καμιά εκδρομή πού και πού. Αν μου απομένει χρόνος θα τον γεμίζω με ασχολίες που μου αρέσουν. Κάποια στιγμή θα γνωρίσω κι έναν άντρα, κι ίσως παντρευτούμε και κάνουμε οικογένεια κλπ κλπ.

Ωραία πράγματα είναι κι αυτά.

Αλλά κάτι μέσα μου ουρλιάζει.

- Δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό! Δεν μπορεί να είναι αυτό η ζωή!

- Η ζωή είναι ό,τι την κάνεις.

-Εγώ θέλω να ξανοιχτώ,με ακούς; Θέλω να δω μέρη και ανθρώπους, κοιτάω τον Δυτικό τρόπο ζωής και φρίττω, την έχουμε χάσει την μπάλα,δεν μπορεί να είναι έτσι! Δεν μπορεί να λιώνουμε όλη μέρα σε ένα γραφείο και μετά να τρέχουμε σε γυμναστήρια για να μέινουμε υγιείς, δεν μπορεί να έχουμε τόσα ψυχικά νοσήματα. Έχουμε ξεχάσει τί πάει να πει ομορφιά, τί πάει να πει δημιουργία. Ακόμα κι η ψυχολογία, σαν επιστήμη, Δυτικό προιόν είναι κυρίως, δεν μπορεί, πρέπει να υπάρχει κάτι πέρα και πάνω από αυτό,μια Αλήθεια που δεν έχει να κάνει με κουλτούρες και διαπολιτισμικές διαφορές αλλά με κοινές, πανανθρώπινες αξίες. Ακόμα και η συστεμική σκέψη, δεν ξέρω πώς και αν θα ταίριαζε σε άλλες κουλτούρες,σε άλλους πολιτισμούς.. Πώς να στο εξηγήσω...Κοιτάω γύρω μου και βλέπω πράγματα που με κάνουν να αμφισβητώ όλα όσα νομίζω ότι ξέρω, ανακαλύπτω διαρκώς, οι άνθρωποι είναι ατελείωτοι, δεν εξαντλούνται ποτέ όσο και να τους γνωρίσεις, και θέλω να τους γνωρίσω όσο περισσότερο μπορώ, και αν μείνω εδώ θα είμαι περιορισμένη, θα βλέπω ένα μικρό κομματάκι και όχι όλη την εικόνα. Διψάω, διψάω για το διαφορετικό, διψάω να δω αν αυτά που νομίζω ότι ξέρω και καταλαβαίνω είναι δικά μου, είναι ανθρώπινα, είναι δυτικά, είναι αληθινά. Πώς να στο πω....

-Κι είναι ανάγκη να πας στην άκρη του κόσμου για να το δεις αυτό; Μήπως μου λες μαλακίες και απλά θέλεις να ξεφύγεις από κάτι; Να το βάλεις στα πόδια; Να αλλάξεις το γύρω σου επειδή δεν μπορείς να αλλάξεις εσύ; Να φύγεις αντί να αντιμετωπίσεις;

-Με αδικείς. Δεν το έχω βάλει στα πόδια ΠΟΤΕ, και δεν σκοπεύω να το κάνω τώρα. Δεν μ' ενδιαφέρει να κόψω κάθε δεσμό με το παρελθόν και να ξανοιχτώ μόνη μου ν ' αναμετρηθώ με τον κόσμο. Μ' εμένα αναμετριέμαι.Έχω βάσεις, έχω ρίζες, και πολύ γερές μάλιστα. Και δεν θέλω να τις κόψω. Το δέντρο θέλει ρίζες για να μεγαλώσει. Ξέρω ποιά είμαι, ξέρω τί είμαι, δεν ψάχνω τον εαυτό μου πουθενά αλλού πέρα από μέσα μου. Αυτό που ψάχνω, είναι οι άλλες πλευρές της Αλήθειας.
Και στην τελική, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει σώνει και καλά να υποβάλλω τον εαυτό μου στις καταστάσεις που ξέρω ότι θα αντιμετωπίσω στην Ελλάδα ενώ υπάρχουν τόσες εναλλακτικές. Γιατί πρέπει πάντα δηλαδή να διαλέγω το ψυχοβγαλτικό και το δύσκολο, δεν έχω δικαίωμα κι εγώ να διαλέξω και τον πιο εύκολο δρόμο μια φορα; Πρέπει πάντα να μου βγαίνει η Παναγία; Αν τον βλέπεις τον τοίχο μπροστά σου, δεν είναι ανάγκη να τρέχεις και πάνω του.

-Αν θεωρείς πιο εύκολο το να είσαι ΜΟΝΗ ΣΟΥ, σε μια χώρα ξεχασμένη απ' τον Θεό, που πράγματα τα οποία ως καλομαθημένη Δυτική παίρνεις για δεδομένα αλλά εκεί είναι πολυτέλειες (το τρεχούμενο νερό ας πούμε!), τότε δεν ξέρω τί να σου πω. Αν ήσουν κάποιος άλλος θα σου έλεγα ότι θα ήθελα πολύ να γνωρίσω τους γονείς σου, αλλά τους ξέρω οπότε δεν λέω τίποτα!

-...

-Ξέρεις τί συμβαίνει τώρα έτσι; Καταλαβαίνεις γιατί κάνουμε αυτούς τους διαλόγους...

-Φυσικά και ξέρω.


Φυσικά.



Now Playing : Stereo Nova - New Life.