Thursday, March 20, 2008
Εξαιρετικά αφιερωμένο.
Σ’ έχω βρει και σε χάνω
Δανεική παρουσία
Έχω τόσα να κάνω
Και δεν έχουν ουσία
Όπου είσαι πηγαίνω
Δίχως λόγο να πάω
Με τους φίλους σου βγαίνω
Επαφή να κρατάω
Κάποιες μέρες ακούω
Στη σιωπή τη φωνή σου
Πάνε μέρες που λείπεις
Κι είμαι ακόμα μαζί σου
Σε ρωτάω τι έχεις
Και σου λέω καλημέρα
Σ’ αγαπάω μη τρέχεις
Είσ’ ακόμα εδώ πέρα
Προσπαθώ να ξεχάσω
Όμως κάτι συμβαίνει
Ό,τι όμορφο πιάσω
Να το δεις περιμένει…
Σ’ έχω βρει και σε χάνω
Σ’ έχω βρει και σε χάνω
Σταθερή μου αξία
Η ζωή μου σε τάξη
Και η καρδιά σ’ αταξία
Έχεις γίνει συνήθεια
Και το μόνιμο θέμα
Σου δανείζω αλήθεια
Να πληρώνεις το ψέμα
Κάποιες νύχτες στους δρόμους
Σε τρακάρω τυχαία
Είναι αμάξια οι μόνοι
Και οι σχέσεις τροχαία
Στα παλιά μας τα στέκια
Όπως πάντα συχνάζω
Είχα πει πως θα αλλάξω
Κι όσο αλλάζω σου μοιάζω
Σ’ έχω βρει και σε χάνω…

4 comments (+add yours?)
Φαίη...
ΕΛΛΑΔΑ!.-
Ευτυχώς που υπάρχει μουσική [και μουσικοί] που δρα [δρουν] σαν παυσίπονο ή και, θα συνήθως έλεγα, ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ! "Αλγητικό", μήπως, το του "παυσίπονο" αντίθετο; [Τώρα θυμήθηκα και το ωραιότατο "παυσίλυπο"].
Καλημέρα από μια συννεφιασμένη Αθήνα!
Ήμουν πολύ σίγουρη. Το έπαιζα και στοίχημα ότι σήμερα το πρωί θα έβλεπα αυτό στο blog σου.
Το τραγουδάκι είναι τέλειο!
Να τελικά που έχουμε κοινά σημεία και στην μουσική.
Καλημέρες!!!!
Αείποτε,ακριβώς αυτό! Ευτυχώς, δεν ξέρω τί θα ήμουν αν δεν υπήρχε!
"Παυσίλυπο"...θα στην κλέψω αυτή την λέξη. ;)
Καλημέρα από ένα εξίσου συννεφιασμένο Λονδίνο!
Lucıa,ντάξει...είμαι ερωτευμένη!
Το cd ε! :p
Post a Comment