Cantar De Procella

Meeting στην δουλειά. Γίνεται της τρελλής -τί πρωτότυπο!- και προσπαθούμε να οργανώσουμε τα ανοργάνωτα.

Μετά τα διαδικαστικά, η team leader προσπαθεί να μας δώσει κουράγιο λέγοντάς μας ότι ξέρει ότι είναι πάρα πολλά αυτά που πρέπει να κάνουμε και ο χρόνος λίγος αλλά είναι εκεί για να μας βοηθήσει όσο και όπως μπορεί. Γυρνάει και απευθύνεται σε μένα, λέγοντάς μου ότι ξέρει ότι με πιέζει πολύ με όλα αυτά που ζητάει (κρίση ανθρωπιάς!). Χαμογελάω. Συνεχίζει λέγοντάς μου ότι αν κάποια στιγμή νιώσω ότι δεν μπορώ να τα χειριστώ όλα,να της το πω, καθώς και στους άλλους operations specialists (είμαστε πέντε), ώστε να βοηθήσει ο καθένας όσο μπορεί. Την κοιτάω έκπληκτη,δεν τα συνηθίζει αυτά. Ανταποδίδει το βλέμμα με συμπάθεια, λέγοντάς μου ότι βλέπει, ότι μπορεί να καταλάβει και μόνο από το πρόσωπό μου πότε αρχίζει η δουλειά να γίνεται too much και είμαι έτοιμη να εκραγώ, και πολλές φορές εκρήγνυμαι (πώς γράφεται αυτό;). Μου λέει ότι καταλαβαίνει ότι αφήνω πολλά πράγματα και γίνονται build up μέσα μου , και μου προτείνει απλά από δω και πέρα να ζητάω βοήθεια όποτε δεν μπορώ να τα κουλαντρίσω όλα.


Της εξήγησα ότι το κάνω γιατί όταν νιώθω ότι κάτι είναι δική μου ευθύνη, πιστεύω ότι πρέπει να κόψω το κεφάλι μου και να το κάνω, no matter what. Καταλαβαίνει τί εννοώ, και ευγενικά μου λέει ότι δεν είναι ανάγκη να φτάνω σε αυτό το σημείο, απλά να τους το λέω όταν πνίγομαι και να βρίσκουμε έναν τρόπο να με βοηθάνε.

(όταν λέω ότι εκρήγνυμαι, μην φανταστείτε τίποτα υπερβολικό, σε στυλ φωνές βρισίματα κτλ, ούτε γκρίνιες, απλά σταματάω να χαμογελάω και παίρνω το ύφος "έτσι και μου δώσεις κι άλλη δουλειά σ' έχω σφάξει στο γόνατο":p).

That's when it hit me.

Αυτό κάνω με τα πάντα.

Έχοντας δουλέψει τον εαυτό μου, ξέρω πλέον ότι το συναίσθημα έχει πάντα κάποιον λόγο που εκδηλώνεται. Το αν εγώ δηλαδή νιώθω χαρά, πόνο, θυμό, λαχτάρα, κάτι το ερέθισε, δεν ήρθε ουρανοκατέβατο. Το να μπορέσεις να βρεις τί είναι αυτό που σε θυμώνει/χαροποιεί/γουατέβερ είναι πολύ μεγάλη υπόθεση. Δύσκολο, αλλά αξίζει όσο λίγα πράγματα.

Αυτό λοιπόν απαιτεί συνειδητοποίηση (να συνειδητοποιήσεις τί νιώθεις εκείνη τη στιγμή) , παρατήρηση, και ανάλυση -ως ένα σημείο- ώστε να μπορέσεις να το καταλάβεις.

Γιατί να το καταλάβεις;

Well, αν έχεις παρατηρήσει ότι το να κάθεσαι όλη μέρα μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή και να δουλεύεις σε κάνει να νιώθεις ατονία,να έχεις μηδενική ενέργεια και απίστευτη κούραση αλλά το να είσαι σε μια αίθουσα και να κάνεις training σε αναζωογονεί και σε ξεκουράζει, τότε μάλλον πρέπει να διαλέξεις μια δουλειά που έχει να κάνει με εκπαίδευση και όχι με βάσεις δεδομένων, έτσι για να δώσω ένα παράδειγμα.

Μεγάλη υπόθεση.

Εγώ όμως κάνω ένα τεράστιο,ΤΕΡΑΣΤΙΟ, ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ, λάθος.

Ξεκινάω αμέσως την ανάλυση. Την ίδια στιγμή που νιώθω κάτι, το βάζω στο μικροσκόπιο και το εξετάζω και ψάχνω τις πηγές του κλπ κλπ.

Το οποίο ξέρω πολύ καλά γιατί το κάνω και δεν μου ρίχνω φταίξιμο κανένα.

Το οποίο έχει να σου δώσει πάρα πολλά πράγματα όσον αφορά το γνώθη σ' αυτόν(πώς γράφεται αυτό; vol.II).

Χάνω όμως κάτι πάρα, πάρα, πάρα πολύ σημαντικό : το συναίσθημα δεν εκφράζεται.

And it builds up.

Και έρχεται μια στιγμή που δεν αντέχω άλλο, κάνω ένα μπαμ, τα στέλνω όλα στο διάολο και όποιον πάρει ο χάρος.

Γαμώ τις ισορροπίες, δεν μπορείς να πεις :p

Ντάξει δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα, αλλά το κάνω ακόμα σε αρκετά μεγάλο βαθμό. Και δεν μ 'αρέσει.

Είναι άδικο και βλαβερό και προς εμένα και προς τους άλλους. Έχει συνέπειες που βγαίνουν και στο σώμα, και σε extreme καταστάσεις μπορεί να εκδηλωθούν ως νόσημα.

Επειδή όμως σαφώς και δεν θέλω να φτάσω εκεί, λέω να προσπαθήσω σιγά σιγά να το γυρίσω,να το αλλάξω.

Δεν λέω να πετάω το συναίσθημα (ιδίως τα αρνητικά όπως ο θυμός ) σε όποιον βρω μπροστά μου απλά και μόνο επειδή θέλω να το βγάλω από μέσα μου, όοοοοοοχι, είπαμε, δουλεμένος άνθρωπος είμαι. Αλλά να βλέπω τα σημάδια και να εκδηλώνομαι, να δείχνω, να μην περιμένω να φτάσει ο κόμπος στο χτένι , πώς το λένε!

Το οποίο ξέρεις τί σημαίνει αγαπητέ εαυτέ μου ε;

Χμμμμ...


Πωωωω, δύσκολο! Αλλά θα το προσπαθήσω :D