Tuesday, January 29, 2008
Σε θέλω σαν ένα κατακόκκινο άνθος που το ορέγεται
να πιει ολάκερο μια μικρή μέλισσα.
Το οσμίζεται από χίλιες μαργαρίτες, αφουγκράζεται τους χτύπους των πετάλων του.
Σε θέλω σαν το εσπερινό κύμα που απλώνει τα χέρια και αιχμαλωτίζει χάρτινα ποτήρια, νεκρά τσιγάρα και δυο κόκκινους αχινούς.
Σε θέλω σαν το θρόισμα της λεύκας το απομεσήμερο.
...
Σε θέλω σαν το βλέφαρο που νυχτώνει καθώς ένα
ρεμπέτικο φεγγάρι γλιστράει στην πίσω αυλή και γεύεται
δώδεκα μαύρα σταφύλια.
1 comments (+add yours?)
Το ποίημα είναι του Αλέξανδρου Δαμουλιάνου,και το πρωτοδιάβασα στο blog του Asteroid.Αφαίρεσα τον ένα και μοναδικό στίχο που δεν με εκφράζει.Θα το βρείτε ολόκληρο στον Asteroid.
Post a Comment