Cantar De Procella

Το έχω ξαναπεί και θα το λέω για όσο χρειαστεί : το μπλο(γ)κάκι τούτο δω το ξεκίνησα ως βαλβίδα ασφαλείας τις ώρες που είμαι στην δουλειά. Αν είσαι 12 ώρες την ημέρα μπροστά σε μια οθόνη,δουλεύοντας,και μέσα σου έχεις πολλά πράγματα που σκέφτεσαι,που σε απασχολούν,που σε προβληματίζουν,σε χαροποιούν,θέλεις να τα βγάλεις,αλλιώς σκας. Τουλάχιστον έτσι είναι για μένα,για σας ίσως είναι αλλιώς.Δεκτό. Για μένα όμως έτσι είναι. Έτσι ξεκίνησε,και στην πορεία ανακάλυψα και άλλες ιδιότητες. Το χρησιμοποιώ και για να θυμάμαι. Καταστάσεις, γεγονότα,συναισθήματα. Μα πάνω απ' ολα,το χρησιμοποιώ ως καθρέφτη. Εδώ μέσα "αδειάζω", δεν πέφτει κανενός είδους φίλτρο ή επεξεργασία, τα γράφω όπως μού 'ρθουν. Και μετά τα ξαναδιαβάζω και βλέπω. Διάφορα. Θα μου πείτε, και ρε κοπελιά, γιατί είναι ανάγκη να τα γράφεις δημοσίως δηλαδής, πάρε χαρτί και μολύβι και γράφ' τα αλλού. Ναι, εντάξει, θα μπορούσα να το κάνω, αλλά το blogging έχει κάτι καθαρτικό. Δεν μπορώ να το εξηγήσω καλά, so bear with me, αλλά για μένα, με το που γράφω κάτι και πατάω το κουμπί της δημοσίευσης είναι σαν κάτι να φεύγει από πάνω μου και από μέσα μου, και να πηγαίνει κάπου εκεί έξω, και αυτό με βοηθάει πάρα πολύ. Έγραφα στο παρελθόν, πολύ, αλλά πλέον δεν μου κάνει νόημα. Από το να έχω τα κιτάπια μου κλειδωμένα σ' ένα συρτάρι ν' αραχνιάζονται προτιμώ χίλιες φορές να τα δημοσιεύω εδώ, ν 'αερίζονται ρε παιδί μου!

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί κάποιοι δικοί μου άνθρωποι διαβάζουν το blog και ανησυχούν/προσβάλλονται/πληγώνονται/whatever. Παρακαλώ σας, μην παίρνετε αυτά που θα δείτε εδώ προσωπικά. Το ξέρω ότι είναι άδικο αυτό που ζητάω γιατί ναι, πολλές φορές κάτι που θα διαβάσετε θα απευθύνεται σε σας ή σε κάτι που έχει συμβεί με εσάς, αλλά εδώ μέσα θα δείτε στην καλύτερη περίπτωση την διεργασία που κάνω εγώ με μένα για να δουλέψω κάποια πράγματα μέσα μου, όχι το αποτέλεσμα. Πώς να το πω, αν ήμουνα φούρναρης, θα ήταν σα να με βλέπατε ενώ έχω μόλις πάρει στα χέρια μου την μαγιά και την κοιτάω για να δω αν είναι καλής ποιότητας και αν θα την χρησιμοποιήσω και πώς θα την χρησιμοποιήσω. Σπάνια, θα δείτε και το ψωμί. Σπάνια όμως.

Αν αυτό δεν σας κάνει σαν προσέγγιση, παρακαλώ πολύ απλά μην διαβάζετε. Δεν με ενδιαφέρει η επισκεψιμότητα,i couldn't care less. Αδυνατώ να σταματήσω να γράφω εδώ και δεν θέλω να φτάσω να μου βάζω φίμωτρο γιατί θα ανησυχώ για το τί θα σκεφτείτε αν δείτε αυτό ή εκείνο ή το άλλο. Δεν θέλω και δεν θα σταματήσω να γράφω. Από την μεριά μου, υπόσχομαι ότι αν κάτι που αναφερόταν σε σας τελικά το κάνω ψωμί, να είστε σίγουροι ότι θα βρω τρόπο να σας το δείξω και ίσως να το δοκιμάσουμε και μαζί κιόλας. :)