Cantar De Procella

Γλασκώβη.

Αγωνία.Στο γραφείο υπάρχουν εκκρεμότητες που πρέπει να κανονίσω πριν φύγω. Όσο περνάει η ώρα μού είναι όλο και πιο δύσκολο να συγκεντρωθώ. Το μυαλό μου είναι ήδη στην Ελλάδα και σε αυτά που θα γίνουν εκεί. Έχει αρχίσει να με κυριεύει χαρά που θα ξαναδώ τους δικούς μου ανθρώπους και θα περάσω έστω και λίγες ώρες μαζί τους αλλά και για την πιθανότητα του να επιστρέψω πιο σύντομα απ΄ό,τι υπολόγιζα.Προσπαθώ να την περιορίσω αλλά δεν μπορώ,μιλάω σε κάποιους συναδέλφους για τις επιλογές που έχω μπροστά μου και δεν μπορώ να συγκρατήσω τον ενθουσιασμό μου.Χαίρονται μαζί μου,ο Gabino το πάει κι ένα βήμα παραπέρα και μου λέει κάτι το οποίο τις επόμενες δύο μέρες θα φέρνω συνέχεια στο μυαλό μου.

Φτάνω σπίτι μου. Δεν έχω παρά ελάχιστα πράγματα να πακετάρω και έχω τελειώσει σε μερικά λεπτά.Ένα γρήγορο ντους κι είμαι έτοιμη.

Άμστερνταμ.

Τρέχω να προλάβω την επόμενη πτήση! Δεν έχει βόλτα αυτή τη φορά.

Αθήνα.

Δύο μέρες γεμάτες ζωή, τόσο πλούσιες που ξεχειλίζω. Αγαπημένα πρόσωπα,αγαπημένες φωνές. Τρυφερότητα στα πειράγματα,στα βλέμματα,στο μάλωμα. Μιλάω πολύ,γελάω πολύ,καπνίζω πολύ,κοιμάμαι λίγο. Περνάω ώρες με την δασκάλα μου,γεμίζω,παίρνω πληροφορίες,ανοίγει ο κόσμος μπροστά μου.Παίρνω κουράγιο και δύναμη.


Άμστερνταμ.

Τώρα έχω καιρό για βόλτα. Ανάμεσα σε λουλούδια και χαμογελαστούς ανθρώπους, ασφαλής μέσα στην ανωνυμία την δική μου και των άλλων, αφήνω το συναίσθημά μου να βγει και να με ξεπλύνει.

Γλασκώβη.

Επαναπροσδιορισμός. Δικός μου και αυτόματα και όσων έχω γύρω μου.




Μεγάλωσα μέσα σε 48 ώρες.